De soep wordt niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Een aantal jaren geleden schreven we dat het ijstijdenonderzoek van dr. Jake Hebert door ICR in de ijskast werd gezet.1 Een jaar later bleek dat de ijskast toch weer op een kier stond.2 In het winternummer van Creation Research Society Quarterly blijkt dat dr. Jake Hebert, samen met Kyle Canfield (een student?), onderzoek presenteerde naar ‘tephra fallout times’ en ijskapvorming binnen creationistische ijstijdmodellen.3
In het genoemde tijdschrift werd een abstract van de presentatie van deze onderzoekers afgedrukt. De titel van de lezing luidde: ‘Tephra Fallout Times, Inflated Ice Core Ages and Creationist Ice Sheet Models’. Naturalistische geologen zien creationistische ijstijdmodellen als problematisch. Volgens hen is de hoeveelheid sneeuw en energie die vereist is om in enkele jaren tot eeuwen kilometersdikke ijskappen te vormen volgens bekende meteorologische wetten niet haalbaar. Ook de zogenoemde ‘tephra fallout times’ zorgen voor problemen. Dit zijn de geschatte of gemodelleerde tijden die tefra-deeltjes, bijvoorbeeld vulkanisch as, nodig hebben om vanuit de eruptiekolom via de atmosfeer op aarde neer te slaan en als afzetting op het aardoppervlak terecht te komen. Al sinds de jaren ’90 modelleren creationisten met diverse ijstijdmodellen. Dr. Larry Vardiman maakte een eenvoudig model met horizontale gelaagdheid. Dr. Jake Hebert gebruikte later het meer verfijnde Mahaffy-model om snelle vorming van een dikke ijskap ná de zondvloed te simuleren.
In de abstract noemen de onderzoekers de geïnterpreteerde schijnbare frequenties van vulkanische tefralagen in Arctische ijskernen door naturalistische glaciologen, sterk overdreven. Dit geldt ook de schijnbaar benodigde neerslagtijd van een bepaalde tefra-afzetting in de Dome Fuji-ijskern van Antarctica. Canfield en Hebert gebruiken voor hun vergelijking de EPICA Dome C-kern, omdat men denkt dat daar weinig smelten heeft plaatsgevonden. Deze locatie is bovendien ideaal, omdat het ijs er duidelijk horizontaal gelaagd is. Daardoor kan het eenvoudige ijstijdenmodel van Vardiman toegepast worden om de neerslagtijd te berekenen vanuit een jonge-aarde-perspectief en deze te vergelijken met het naturalistische perspectief. De uitkomst hiervan is dat ‘het uniformitaristische model (…) onrealistische lange neerslagtijden [impliceert], meestal gemeten in maanden of zelfs jaren. Daarentegen geeft Vardimans model meer realistische neerslagtijden – slechts enkele dagen – zoals men zou verwachten bij korte, explosieve [vulkaan]uitbarstingen’. De meeste (zo niet alle) van deze tefralagen zijn volgens creationisten afgezet tijdens de ijstijd ná de zondvloed.4 Barre ijzige omstandigheden zijn, ziende op het intense vulkanisme na de zondvloed, te verwachten. Canfield en Hebert willen nu aan het werk met het meer verfijnde Mahaffy-model. Daarnaast willen ze het nog verfijndere Blatter-Pattyn-model toepassen op het probleem wat hierboven is beschreven aangaande de snelle vorming van de ijskappen. Ze hopen hiermee de uitdagingen die er zijn binnen een korte chronologie het hoofd te bieden. Binnen ICR blijft er, gelukkig, ruimte voor onderzoek naar ijstijden binnen een korte chronologie.
Voetnoten
- https://oorsprong.info/met-de-focus-op-biologie-zet-icr-het-ijstijdenonderzoek-van-dr-jake-hebert-in-de-ijskast-een-gemiste-kans/.
- https://oorsprong.info/de-deur-van-de-ijskast-rond-ijstijdenonderzoek-van-dr-hebert-toch-op-een-kier/.
- Canfield, Kyle, Hebert, Leo, 2026, Tephra Fallout Times, Inflated Ice Core Ages, and Creationist Ice Sheet Models, Creation Research Society Quarterly 62 (3): 242-243.
- Niet alle creationisten gaan ervan uit dat de ijstijd(en) na de zondvloed plaats heeft/hebben gevonden. In Nederland beweert ing. Stef Heerema bijvoorbeeld dat de ijskappen tijdens de zondvloed werden gevormd.