Nee, er staat niet die uilskuikens van Kesteren. Wie zou deze Castranen – bewoners van ‘castra Carvo’, de Romeinse legerplaats aan de westzijde van het dorp (Ruud van Capelleveen) – zo durven te betitelen?!
Want het spreekwoord ‘het is een uilskuiken’ wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar iemand die als dom of onervaren wordt beschouwd. Uilskuikens zijn jonge uilen of uilen die net uit het nest komen.,Ze staan bekend om hun onervarenheid en onhandigheid (onzetaal.nl).
Op 7 juni appte een Prinsenhoveling dat zij al een paar avonden een apart geluid werd gehoord. Ze waren erachter gegekomen gekomen dat het een uil betrof. Het geluid was prachtig om te horen, maar het kon je ook uit de slaap houden.
Mijn belangstelling was gewekt: vast de bedelroep van jonge Ransuilen! Op 8 juni ‘s avonds wezen kijken. Een bewoner had een keer een uil met een muis zien vliegen. Hoog in een dichte boom zag ik een nest. Ransuilen broeden graag in oude nesten van Eksters en Kraaien. Een Prinsenhovelinge had de roep gedetermineerd: Dwergdooruil of Ransuil. Dus Ransuil.
Op 9 juni 21.04 kreeg ik een app: “De jongen zijn nu te zien!” Om 21.10 .was ik er: helaas, weer geen uilsuikens. Tot op heden (18 juni) door mij niet gezien. Maar verschillende Prinsenhovelingen wel! Heerlijk die betrokkenheid op uilen!
Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit Het GemeenteNieuws. De volledige bronvermelding luidt: Kooij, H. van der, 2026, Uilskuikens in Kesteren, Het GemeenteNieuws 25 (26): 19.