Home » Artikelen geplaatst door Jan van Meerten

Auteursarchief: Jan van Meerten

Aansturen op een abortus en een welkome tweeling – Bespreking ‘Welcome Twins’

“Josanne dacht na. Het was verleidelijk om tegen moeder te zeggen, dat de abortus al gebeurd was, maar dat kon natuurlijk niet. Moeder zou er dan toch achter komen dat ze gelogen had. Maar… wat moest ze zeggen? (…) Ze keek weer naar Miriam en Miriam knikte naar haar. (…) ‘O ja, ma, het is een tweeling…’. ‘Een tweeling?’ riep moeder verbaasd. ‘Ook dat nog … maar vertel op, je spreekt niet in de verleden tijd, dus die abortus moet nog gebeuren? Wanneer kun je terecht voor die behandeling?’”

Het is alweer drie jaar geleden dat Anita Kramer-Post haar debuut ‘Welcome Twins’ schreef. In 2018 verscheen dit boek bij uitgeverij Om Sions Wil. Een boek over een actueel thema: tienermoeders en abortus. Ook een belangrijk thema ziende op de waarde van het ongeboren leven en de keuze die gemaakt wordt om dit leven uit de weg te ruimen of te houden. Waardevol om te zien dat de schrijfster dit thema aanvliegt vanuit christelijke hoek. Het is daarmee een must-read voor onze jongeren (en ouderen).

De hoofdpersoon is Josanne, een meisje dat in het examenjaar van de HAVO zit. Ze wordt verliefd op Max, een jongen uit VWO-6. Al snel krijgen de twee een relatie. Max en Josanne grijpen vooruit op het huwelijk en Josanne wordt zwanger. Daarna breekt een zware tijd aan voor de kersverse tienermoeder. Max zet de relatie door het voorval op een laag pitje of breekt er zelfs zonder woorden mee. De moeder van Josanne is woedend over de zwangerschap en bittere vijandschap komt openbaar. Ze regelt zonder toestemming van Josanne een afspraak bij een abortuskliniek en neemt haar mee naar dit kliniek. Door samenloop van omstandigheden is het niet de moeder met haar naar binnengaat, maar een waakster bij de kliniek. Ervan overtuigd dat ze de abortus niet wil besluit Josanne dat ze de kinderen wil houden, ondertussen is ze er namelijk achter gekomen dat er een tweeling groeit in haar buik. Moeder wil niets meer met Josanne te maken hebben en Josanne wordt uit het huis geplaatst. Gelukkig kan ze erg goed met haar oma en het pleeggezin vangt haar goed op. Uiteindelijk komt het gelukkig met Max en haar weer helemaal goed. Hoe dat gaat, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen.

De schrijfster heeft veel gelezen over het thema en schrijft op boeiende en meeslepende wijze hierover. Abortus gaat ook het christendom niet voorbij. Het is tragisch dat soms zelfs christelijke ouders aansturen op abortus. Niet omdat de tienermoeder in levensgevaar is, maar vanwege gezichtsverlies of andere zorgen. Ik hoop dat dit boek tot les en zegen zal zijn, óók voor die ouders. Maar óók een les is voor onze tieners. Geslachtsgemeenschap? Bezint eer ge begint. Of beter: wacht tot ná de trouwceremonie. Voor wie deze verleiding niet heeft kunnen weerstaan en toch zwanger is geworden. Weet dat er organisaties zijn die jou willen helpen. Bijvoorbeeld Er is Hulp van de stichting Schreeuw om Leven.1

Dit boek wordt binnenkort te koop aangeboden in onze webshop.

Deze bespreking is onderdeel van het project ‘Onderwijzen en opvoeden voor de toekomst – Leren over onze vroegste geschiedenis in 2021’. In de komende maanden zal dit project verder uitgekristalliseerd worden. Een dergelijk opvoedings- en onderwijsproject zal ook onderdeel zijn van het meerjarenplan ‘Fundamentum 2022-2027’, met uiteraard ieder jaar een ander jaartal. Het boek is hier opgenomen in de lijst van gelezen kinder- en jeugdboeken.

Voetnoten

Nieuw onderzoek door creationisten gepresenteerd op een conferentie van Geological Society of America (GSA)

Deze week presenteerden enkele wetenschappers die uitgaan van een recente schepping hun onderzoek op een conferentie van de Geological Society of America (GSA). Gepresenteerd werd een vergelijkend onderzoek naar de hellingshoeken van moderne zandduinen en cross-bedding dat zichtbaar is in zandsteen (dr. John Whitmore), vermeende regendruppelafdrukken in de Coconino Sandstone (dr. Sarah Maithel et al.) en experimenteel onderzoek naar afdrukken van geleedpotigen in zand (Cedric Clendenon en dr. Leonard Brand).

Hellingshoeken

Het onderzoek naar hellingshoeken in zandsteen kunnen we zien als een onderdeel van ‘ongoing research’ door dr. John Whitmore c.s. naar onder andere de Coconino Sandstone en vergelijkbare zandstenen.1 In de literatuur wordt de hellingshoek van de kruisbedding als ‘steil’ aangegeven. Helaas ontbreekt voor deze claim meestal de onderbouwing met data. Whitmore wil daar verandering in brengen. Met deze voorlopige studie publiceert hij data van zandsteen en vergelijkt dit met moderne eolische kruisbeddingen. Zijn doel was om te kijken welke verschillen er waren tussen deze twee verschijnselen. De uitkomst van het onderzoek was dat de hellingshoek van de kruisbeddingen van oude zandstenen clustert tussen 15,5 en 24,0 graden en vrijwel nooit boven de 30 graden uitkomt, terwijl bij moderne eolische afzettingen de hellingshoek meer verspreid is waarbij het geclusterd is tussen de 9,0 en 27,0 graden, maar ook veel waarden boven de 30 graden bevat. Opvallend was dat er geen verschil zichtbaar was tussen monsters van de Coconino Sandstone, Tapeats Sandstone én het zandsteen van Wescogame. Dit terwijl ze op een andere manier geïnterpreteerd worden in de literatuur, resp. eolisch, marien én fluviatiel. Het onderzoek is voor creationisten van belang, omdat hier zichtbaar zou kunnen worden onder welke omstandigheden deze zandstenen zijn afgezet.2

Ichnieten van geleedpotigen

Veel ichnieten (fossielen sporen) zijn gemaakt door geleedpotigen. Hoewel we veel van die sporen kennen is er nog steeds behoefte aan een diepgaande studie naar ichnieten van geleedpotigen. Dit om de meest waarschijnlijke (paleo)sedimentaire omgeving te kunnen vaststellen. Promovendus Cedric Clendenon en zijn promotor dr. Leonard Brand presenteren een poster met nieuw onderzoek naar deze ichnieten. Clendenon doet momenteel promotieonderzoek3 naar de voorgenoemde ichnieten van geleedpotigen om zo het paleoafzettingsmilieu van zandstenen te bepalen.4 De GSA-presentatie vormt daarmee een onderdeel van zijn promotieonderzoek. De geleerden deden experimenten met schorpioenen (Hadrurus arizonensis), vogelspinnen (Grammostola rosea) en rivierkreeften (Procambarus clarkii). Tijdens het testen hebben ze gebruik gemaakt van verschillende zandvochtigheidsniveaus en verschillende hellingshoeken. De schorpioenen en rivierkreeften maakten de sporen volledig onder water, terwijl de vogelspinnen begrijpelijkerwijs alleen konden waden. Een definitieve vergelijking kon nog niet worden gemaakt, maar als onderdeel van ‘ongoing research’ is dit prachtig. Een bezwaar tegen de onderwaterafzetting van de Coconino Sandstone is bijvoorbeeld het bestaan van ichnieten van geleedpotigen. Mogelijk kan dit onderzoek van Clendenon en Brand enkele vragen oplossen en bezwaren van sceptici tackelen.5

Vermeende regendruppelafdrukken in de Coconino Sandstone

Een ander onderzoek, waar ook de bovengenoemde geleerden dr. John Whitmore en dr. Leonard Brand aan meewerkten, is van dr. Sarah Maithel. De sedimentoloog deed onderzoek naar vermeende regendruppelafdrukken in de Coconino Sandstone. Ondiepe concave afdrukken zijn overvloedig aanwezig in de Permische Coconino Sandstone. Deze werden vaak geïnterpreteerd als regendruppelafdrukken. Uit het onderzoek blijkt dat er variatie is tussen deze afdrukken. Volgens de onderzoekers geeft de waargenomen variatie aan ‘dat mogelijk andere parameters de vorming en preservatie van deze afdrukken hebben bepaald’. Meer onderzoek is nodig, maar ook hier lijkt een belangrijk bezwaar van sceptici te worden getackeld. We zijn benieuwd naar meer onderzoek op dit vlak en moedigen Whitmore, Brand en Maithel aan om dit nauwkeurig en op korte termijn uit te voeren.6

Bemoedigend

Het is bemoedigend om te zien dat gelovigen die uitgaan van een recente schepping gedegen onderzoek doen en dit presenteren op wetenschappelijke congressen en dit ook publiceren in wetenschappelijke tijdschriften. Ik hoop dat dit ook Nederlandstalige gelovige academici die uitgaan van een recente schepping zal aanmoedigen om vergelijkbaar Europees onderzoek uit te voeren naar diverse geologische verschijnselen en dit op bekende Europese geologische congressen te presenteren.

Voetnoten

Niets in de biologie heeft betekenis behalve in het licht van Intelligent Design – Hoogleraar ziet in oratie Goddelijk ontwerp als drempelconcept

Het is volgende maand drie jaar geleden dat prof. dr. Dirk T. Ubbink zijn inaugurele rede (of oratie) uitsprak. Hij deed dat bij de aanvaarding van het ambt van hoogleraar Evidence-Based Medicine and Shared Decision-Making aan de Universiteit van Amsterdam.1 De rede werd uitgesproken op woensdag 21 november 2018 en is in die tijd aan mijn aandacht ontsnapt. Bijna drie jaar later wees een kennis mij via de e-mail op het bestaan van deze inaugurele rede en een bijzonder voorval daaruit. In deze rede wordt namelijk in één stelling een kort pleidooi gevoerd voor Goddelijk Ontwerp als drempelconcept. Intelligent Design als basis voor de biologie?

Oratie

In de oratie legt de geleerde uit wat de begrippen evidence-based medicine (EBM) en shared decision-making (SDM) inhouden. Daarnaast geeft hij aan waarom deze begrippen in de moderne gezondheidzorg essentieel zijn voor goede kwaliteit van zorg. In het algemeen een bijzonder lezens- of beluisterenswaardige oratie. Een pleidooi die bij de luisteraar het besef doet groeien dat deze begrippen uiterst belangrijk zijn voor de gezondheidszorg. Ook als dit uw achtergrond of specialisme niet is, is de oratie goed te volgen.

Drempelconcepten

Prof. Ubbink begint zijn oratie met de uitleg van een drempelconcept. Een drempelconcept legt de geleerde in navolging van Jan Meyer en Ray Land uit als ‘een poort die toegang geeft tot een nieuwe en voordien ontoegankelijke manier van denken, die noodzakelijk is om een vakgebied te doorgronden’. Of: ‘een principe dat je moet snappen om een vak (beter) te kunnen begrijpen en uit te oefenen’. Drempelconcepten hebben een aantal kenmerken, deze concepten zijn transformerend, onomkeerbaar, integratief en problematisch. Voor uitleg van deze begrippen leest u de oratie. Ubbink noemt verschillende drempelconcepten, maar deze valt extra op:

“En als laatste voorbeeld durf ik te stellen dat het accepteren dat er een Goddelijke designer bestaat van de aarde, het leven en het universum, i.p.v. een evolutietheorie, een enorme verrijking geeft van ons denken over, en inzicht in, ons bestaan.”

De hoogleraar ziet evidence-based medicine en shared decision-making ook als zulke drempelconcepten en werkt deze verder uit in het vervolg van zijn rede. Het vervolg laat ik aan de lezer. De oratie is hier te lezen en hier te beluisteren. Intelligent Design als drempelconcept, een waarheid als een koe. De geneticus Theodosius Dobzhansky zei het al, maar dan anders: ‘Nothing in biology makes sense except in the light of Intelligent Design’. Niets in de biologie heeft betekenis behalve in het licht van Intelligent Design.

Voor een inleiding op het concept Intelligent Design is hier de lezing van wetenschapsfilosoof en geoloog Carel de Lange (MSc.) te bekijken. De presentatie van een onlangs verschenen paper over fine-tuning in de biologie (de uitwerking van het drempelconcept Goddelijk ontwerp) werd op hetzelfde congres gepresenteerd door de bioloog dr. ir. Erik van Engelen. Deze lezing is hier terug te kijken.

Voetnoten

Onderwijs met Paxi over ons zonnestelsel en de rest van de kosmos (1) Wie is Paxi?

Een ontdekkingsreis door ons zonnestelsel en de rest van de kosmos. Onze kinderen kunnen daar over dromen en over fantaseren. Helaas is het meeste onderwijsmateriaal en de meeste onderwijslectuur geschreven vanuit naturalistisch perspectief met een miljarden jaren oud heelal. Nederlandstalige creationisten hebben nauwelijks iets over de kosmos voor kinderen geschreven of geproduceerd. Dat is een groot gemis! Dat merk ik ook in de plusklas als we werken over ‘Een reis door ons zonnestelsel’. Daarom gebruik ik video’s van de European Space Agency (ESA).1 Met een grappig ruimtewezen die de naam Paxi draagt. Helaas laat de video ook een naturalistisch perspectief zien met een natuurlijk ontstaan van het heelal en het leven op aarde. Maar…voor een plusklas is een stukje begeleide confrontatie niet verkeerd. Het geeft voer voor een gesprek. Hieronder deel ik de eerste video van Paxi. Wie is Paxi? Daaronder enkele aantekeningen rond deze video én (als het nodig is) ook een kritische noot.

Paxi is een groen ruimtewezen afkomstig van de niet bestaande exoplaneet Ally-O.2 Hij zwerft met zijn ruimtesonde door het heelal en geeft uitleg bij verschillende verschijnselen in dit heelal. In de bovenstaande video maakt Paxi kennis met de aarde. “Een mooie blauwe planeet, een juweel aan de hemel”. Het groene ruimtewezen vergelijkt daarna (de bewoners van) de aarde met (de bewoners van) Ally-O.

Het is grappig, fantasierijk en leerzaam om ons zonnestelsel en de rest van het heelal te bekijken door de ogen van een ruimtewezen. De kinderen moeten wel weten dat het om een fantasiewezen gaat. Er is, ondanks dat we al jaren zoeken, nog geen spoor van (intelligent) leven in het heelal te vinden. Laat staan dat dit intelligente leven ons bezocht heeft. Mensen die geloven in een natuurlijk ontstaan van leven hebben buitenaards leven nodig om natuurlijk ontstaan van leven aannemelijk te maken. Als het ontstaan van leven, zo meent men, miljarden jaren geleden op aarde heeft plaatsgevonden, dan zal dat vast ook ergens anders in de ruimte het geval moeten zijn geweest. Met natuurlijk ontstaan van leven bedoel ik het ontstaan van leven zonder dat er een Hogere Macht, een Schepper, in het ‘spel’ is. Het ontbreken van buitenaards leven vormt voor veel gelovigen daarom een sterk Godsargument. Zoals de filosoof dr. Emanuel Rutten het verwoordde: “Het probleem is (…) dat hoe langer we geen enkel teken van leven buiten de aarde opvangen, hoe minder waarschijnlijk atheïsme wordt.” En verder: “Als we echter de enige in de kosmos zijn, dan past dat alléén bij theïsme.3 Een vergelijking met Ally-O en de aarde is dus leuk in een fantasiewereld, maar in werkelijkheid is het bestaan van een dergelijke planeet met (intelligent) leven nog nooit gevonden. Het is goed dat meer- en hoogbegaafde kinderen van christelijke ouders deze twee tegenpolen tussen naturalistische en creationistische wetenschapsbeoefening zien en zo met Paxi de begeleide confrontatie kunnen aangaan met de naturalistische wetenschapsbeoefening. Paxi is dus grappig en leerzaam maar wees je als begeleider of docent bewust van de naturalistische visie op de werkelijkheid die achter de video’s zit. De video is geschikt voor kinderen van groep 3 tot en met (begin) groep 5. De stem is wat peuterachtig maar de informatie is qua niveau pas leerzaam genoeg voor leerlingen in deze leeftijdscategorie.

Volgende week vrijdag het tweede deel van Paxi.

Voetnoten

COLUMN: Evolutie is een feit!

Evolutie is een feit? Mogelijk denkt u: ‘Hoe durf je een artikel met een dergelijke titel in te sturen?’ Nota bene in een reformatorisch gezinsblad waar een andere scribent, Arjan Verwoert, de schoonheid van Gods schepping en de onmogelijkheid van evolutie juist beschrijft. Wacht even voordat u de bladzijde omslaat en mij ziet als een persoon die zwaar beïnvloed is door de evolutionaire tijdgeest. Laat mij uitleggen wat ik bedoel.

“Darwin speculeerde dat al deze vinken gemeenschappelijke voorouders hadden die op een dag de Galapagos bereikten en nakomelingen kregen.”

Ik ben van harte overtuigd van een zesdaagse schepping zoals deze beschreven wordt in Genesis. Daarnaast geloof ik op grond van de geslachtsregisters in Genesis 5 en 11 dat deze schepping niet langer dan 10.000 jaar geleden plaatsvond. Toch ben ik van mening dat evolutie een feit is. Wat we met evolutie bedoelen hangt af van onze definitie. Evolutie komt van het Franse evoluer dat ‘ontwikkelen’ betekent of daarvóór van het Latijnse werkwoord evolvere wat ‘zich ontrollen’ betekent. Het woord wordt in de biologie gebruikt om geleidelijke veranderingen in populaties over een bepaalde tijd te beschrijven. Een bepaalde mate van evolutie kunnen we waarnemen en is daarom een feit! Laat mij dit met drie voorbeelden verduidelijken:

  1. Afgelopen zomer waren we met ons gezin een dagje naar de zee bij Julianadorp (Noord-Holland). Er stond veel wind en het was daarom geen geschikt zwemweer. Samen met onze kinderen besloten we schelpen te gaan verzamelen. Iedere keer verbaas ik mij erover hoe groot de variatie onder de schelpen is. De hoofdgroepen schelpen zijn goed te onderscheiden. Je hebt de zwaardschede, de kokkel, de mossel etc. Maar als je bijvoorbeeld de kokkels in detail wil bestuderen dan zie je verschillende kleuren, patronen etc. Iedere kokkel heeft zijn of haar eigen kenmerken.
  2. Op bepaalde winderige eilanden op het zuidelijke halfrond hebben insecten het vermogen tot vliegen verloren. Dit verlies aan vliegvermogen helpt hen te overleven. Zouden deze insecten nog steeds rondvliegen dan zouden ze door de sterke winden in de zee geworpen worden en omkomen.
  3. Charles Darwin, de grondlegger van de evolutietheorie, bezocht de Galapagoseilanden en ontdekte daar verschillende soorten vinken met verschillende snavelgroottes. Darwin speculeerde dat al deze vinken gemeenschappelijke voorouders hadden die op een dag de Galapagos bereikten en nakomelingen kregen. Later bestudeerde het echtpaar Grant maar liefst veertig jaar deze vinken. Ze maakten zowel perioden van extreme regen als droogte mee. In bepaalde perioden waren er hardere en grotere zaden en waren de vinken met de grote(re) snavels in de meerderheid, andere jaren waren er kleinere zaden en waren de vogels met een kleinere snavel in het voordeel.

Deze voorbeelden kunnen we zien als variatie op een bestaand thema. Deze variatie kun je ‘evolutie’ noemen. Veel mensen denken bij ‘evolutie’ echter, mijns inziens onterecht, alleen aan Universele Gemeenschappelijke Afstamming. Dat alle dier- en plantensoorten, maar ook mensen een gemeenschappelijke voorouder hebben is niet waargenomen. Dit is verregaande extrapolatie en wordt vooral gevoed door naturalistische vooronderstellingen. God schiep basissoorten (oertypen) met het vermogen om zichzelf aan te passen. Zo zouden deze oertypen kunnen blijven voortbestaan en niet bij de minste of geringste verandering in de omgeving uitsterven. Maar kokkels blijven kokkels, vinken blijven vinken en kevers blijven kevers. Er is wel variatie onder de kokkels, vinken en kevers, maar deze variatie is begrensd en is altijd een variatie binnen een bestaand bouwplan. Wat heeft God Zijn schepping toch wonderlijk gemaakt!

Dit artikel verscheen eerder in het gezinsblad ‘Om Sions Wil’ en is met toestemming van de redactie hier overgenomen. De volledige bronvermelding luidt: Meerten, J.W. van, 2021, Evolutie is een feit!, Om Sions Wil 2021 (19): 27. Hier is wat meer te lezen over ‘Om Sions Wil’.

ANDERE COLUMNS UIT 'OM SIONS WIL' JAARGANG 2021

Stichting Promise stopt met het blad Promise – Het werk gaat online door!

Na bijna 40 jaar voor stichting Promise werkzaam te zijn geweest stopt Gerard Feller als voorzitter van de stichting. Predikant Roelof Ham neemt het voorzitterschap over. Het bestuur van de stichting en de redactie van het gelijknamige blad Promise heeft zich beraden over de toekomst van de stichting en het tijdschrift en besloten om te stoppen met de uitgave van het magazine. Het werk van de stichting blijft online (via de website en Social Media) doorgaan.

Magazine

Afgelopen vrijdag viel het laatste nummer van Promise op de mat. Hierin lezen we het afscheidsartikel van Gerard Feller1 en het introductieartikel van ds. Roelof Ham.2 De voormalige voorzitter Feller heeft ook nog een inhoudelijk artikel voor het blad geschreven: Weekenden: Bijbels omgaan met spanningen.3 De kersverse voorzitter heeft ook een inhoudelijk artikel in het laatste nummer: Gods uitzonderlijke schepping.4 Uit dit artikel blijkt dat Ham in het voetspoor wil treden van zijn voorganger door creationistisch te denken over de schepping en Intelligent Ontwerp te ontdekken in deze werkelijkheid. Helaas is dit mooie artikel van Ham tegelijkertijd ook het laatste artikel van hem in het blad. Het magazine stopt er namelijk mee. Op de achterkant lezen we waarom deze moeilijke keuze gemaakt is: “We hebben besloten te stoppen met het magazine. Het aantal abonnees is klein en de kosten zijn behoorlijk. Bovendien vraagt het iedere keer weer veel tijd, kunde en inzet om een blad te maken. Iets dat steeds moeilijker te realiseren is, zeker nu er met het vertrek van br. Gerard, veel expertise op dit vlak verdwijnt.” Het laatste nummer bevat ook nog een artikel van drs. Piet Guijt over genderdysforie en homofilie5, een artikel van drs. Willem Jan Pijnacker Hordijk over maagdenvlies en maagdelijkheid6 en een vertaling van een artikel van dr. Ashley Hales over Social Media.7

Online

Met het verdwijnen van het magazine is de stichting gelukkig niet ter ziele. De stichting wil moderniseren en online verder gaan. Dat doen ze door middel van de vernieuwde website www.stichtingpromise.com en Social Media. Op de achterkant van het laatste magazine staat: “We willen graag interviews gaan houden met denkers, theologen, ethici, schrijvers en anderen over onderwerpen die aansluiten bij de stichting. We denken dat we hierbij vanuit een ander medium met een iets ander accent, ook weer eigentijds het Koninkrijk van God en zijn [sic] kinderen mogen dienen.

Promise

Stichting Promise toetst allerlei maatschappelijke en geestelijke stromingen en denkwijzen, vooral op medisch en sociaal gebied, aan het Woord van God. De interkerkelijke stichting wil zich laten leiden door de Bijbel. De betrokkenen geloven dat ‘alleen dit het geïnspireerde woord van God is en alleen onfeilbaar gezag heeft’. Met hun bezig zijn willen ze vooral het Evangelie van Jezus Christus verkondigen.

Ten slotte

We wensen Gerard Feller samen met zijn vrouw veel zegen in hun verdere leven en bedanken hen voor alle inzet voor het blad. We wensen Roelof Ham een gezegende tijd toe bij stichting Promise. Van ’s Heeren zegen is immers alles gelegen. Wie weet kunnen we als organisaties, Fundamentum en Promise, samenwerken en zo, ieder op zijn of haar eigen wijze, het christelijke (lees: creationistische) geluid in Nederland versterken.

Voetnoten

Zomertentoonstelling Israëlcentrum verlengd tot en met 30 oktober 2021

Gisteren schreef ik over een bezoek aan de zomertentoonstelling in het Israëlcentrum van Christenen voor Israël.1 Het septembernummer van Israël aktueel (de krant van de stichting) meldt dat de tentoonstelling met twee maanden verlengd is tot en met 30 oktober 2021.2Daardoor krijgen mensen die niet konden gaan alsnog de mogelijkheid om de tentoonstelling te bezoeken.3

De krant meldt dat vooraf reserveren verplicht is en dat de tentoonstelling geopend is van maandag tot en met vrijdag van 09.30 uur tot 15.30 uur en op zaterdag van 10.30 uur tot 15.30 uur. Lees hier mijn bezoekersverslag, bekijk de poster hieronder (hier in pdf te downloaden) en bezoek de tentoonstelling. De toegang is gratis. Een bezoek is beslist de moeite waard!

Voetnoten

De 21e mijn en een denkvraag over Adam en Eva

“In volle vaart rijdt Vilvoorde in de richting van Wijtschate. Vanaf de achterbank zien de kinderen de landerijen langs hen heen flitsen. Gelukkig is er nauwelijks verkeer. Alleen enkele politieauto’s komen hen tegemoet. De snelheidsmeter van de auto passeert de 100 kilometer pet uur. ‘We hebben nu even geen tijd om te overleggen wat er in het schuilhol is gebeurd, jongens’, zegt Vilvoorde. Zijn stem klinkt gehaast. Af en toe kijkt hij in de binnenspiegel naar de achterbank.”

Afgelopen maand bespraken we ‘Het hunebed’ van Johan Leeflang.1 Vandaag de bespreking van het eerste deel van de serie ‘De 21e mijn’. Het boek geschikt en geschreven voor tieners vanaf 10 jaar en uitgegeven bij uitgeverij De Banier. Het gaat over de Campers die dit keer op vakantie zijn in de buurt van Ieper. Bij Ieper is in de Eerste Wereldoorlog hard gevochten en het is de moeite waard deze plaats te bezoeken. Dat moeten de Campers ook zo gedacht hebben. Helaas gaat het anders dan ze verwacht hadden en belanden ze in een spannend avontuur met wapensmokkel en arrestaties. Ze moeten het avontuur bijna met hun leven bekopen omdat een van de mijnen uit de Eerste Wereldoorlog nog niet geruimd is en Sander en Michiel opgesloten zitten in een schuilhol met een tijdbom. Net op het nippertje kunnen de vrienden uit het schuilhol ontsnappen. De voorkant van het boek toont wat daarna is gebeurd. Ze beleven nog veel meer spannende dingen, maar daarvoor moet je het boek zelf maar lezen. Johan heeft weer een mooi verhaal geschreven voor jongeren.

Beter dan Adam en Eva?

Het is mooi dat Leeflang bij ieder boek dat hij schrijft een thema uit de geschiedenis neemt. Wat ik extra waardeer van het boek ‘De 21e mijn’ is dat hij hier, net als in ‘Het hunebed’, ook een stukje van onze vroegste geschiedenis in verwerkt is. Wanneer de Campers een stuk aan het fietsen zijn ontstaat er een gesprek onder andere over Adam en Eva n.a.v. de twee wereldoorlogen die Europa heeft ondergaan. Hieronder geef ik dat gesprek weer:

”’En dan nog iets’, zegt vader. Hij denkt even na over de woorden die hij moet kiezen. ‘God leidt alle dingen. Hij heeft de wereld niet losgelaten. We weten niet waarom die twee oorlogen moesten plaatsvinden. Maar blijkbaar moest dit allemaal gebeuren.’ Vader wacht even. ‘Weet je eigenlijk wanneer de allereerste oorlog op deze wereld begon?’ De kinderen denken diep na. ‘Bij Kaïn en Abel?’ probeert Rhodé. ‘Wel goed gevonden. Maar het was nog eerder.’ Vader kijkt hen aan. ‘De eerste keer was toen Adam en Eva niet naar de Heere luisterden. Zij wilden eigenlijk belangrijker zijn dan God. En als je jezelf het belangrijkst vindt, gaat het mis.’ ‘Hadden ze maar een andere keuze gemaakt’, zegt Michiel. Vader glimlacht. ‘Denk eens goed na. Zouden jij en ik het beter hebben gedaan dan Adam en Eva?’

De auteur geeft hier een denkvraag mee zonder met het antwoord te komen. Dat is mooi! Zouden wij het beter gedaan hebben dan Adam en Eva? Dat is een goede vraag om over na te denken en zeker tieners worstelen nog wel eens met deze vraag. De auteur bedank ik voor het schrijven van het boek en ik hoop met hem dat veel tieners ook dit boek zullen lezen.

Dit boek wordt binnenkort te koop aangeboden in onze webshop.

Deze bespreking is onderdeel van het project ‘Onderwijzen en opvoeden voor de toekomst – Leren over onze vroegste geschiedenis in 2021’. In de komende maanden zal dit project verder uitgekristalliseerd worden. Een dergelijk opvoedings- en onderwijsproject zal ook onderdeel zijn van het meerjarenplan ‘Fundamentum 2022-2027’, met uiteraard ieder jaar een ander jaartal. Het boek is hier opgenomen in de lijst van gelezen kinder- en jeugdboeken.

Voetnoten

Het gebruik van polystrate dendrolieten door creationisten – Een korte reactie op ir. Ed Vaessen

Op het blog van student aardwetenschappen en filosofie Willem Jan Blom reageerde ir. Ed Vaessen (MSc. Geodesie).1 Omdat in zijn reactie mijn naam wordt genoemd wil ik daar kort op reageren. Ik dank de geachte Ed Vaessen voor zijn reactie op het stuk over polystrate dendrolieten, dendrolieten worden hier naar oud gebruik gezien als versteende boomstammen en niet naar modern gebruik als microbialieten. 

Ed Vaessen schrijft:

Dat is niet waar. Hij beweert vaak genoeg tegen zijn achterban en ook op de facebookpagina van het Logos Instituut dat geologen dat niet doen.

Polystrate dendrolieten zijn geen probleem voor de naturalistische geologie. Een groot aantal creationisten zijn hiervan op de hoogte. Wanneer zij schrijven over deze versteende boomstammen verwijzen zij bijvoorbeeld naar het werk van de Britse paleontoloog wijlen dr. Derek V. Ager (1923-1993)2. Creationisten zijn minimaal sinds het werk van dr. Nicolaas Rupke3, maar hoogstwaarschijnlijk al veel eerder (denk aan George Fairholme4) bekend met naturalistische verklaringen voor deze versteende boomstammen. Deze naturalistische verklaringen wijken nauwelijks af van de creationistische verklaringen. Overigens hebben creationisten niet zo heel veel gepubliceerd over polystrate dendrolieten.

Zelf ben ik bezig met een reactie op een septemberartikel van de structureel geoloog drs. Leon van den Berg5. Om het misverstand (nogmaals) bij ir. Ed Vaessen weg te nemen wil ik daaruit één zin overnemen. Hoewel het artikel nog in de steigers staat en er daarom nog van alles aan kan wijzigen, blijft deze zin staan: Polystrate dendrolieten vormen géén probleem voor de naturalistische geologie, maar zijn wél een voorbeeld van snelle sedimentatie. Op Facebook of elders heb ik ná het 2013-artikel over deze polystrate dendrolieten nooit iets anders dan beweerd dan de bovenstaande dikgedrukte stelling.6 Ir. Ed Vaessen zou hiervan op de hoogte moeten zijn, want iedere keer wanneer hij in deze strekking reageert op de Facebookpagina van Logos Instituut heb ik hem, op soortgelijke wijze als hierboven, van repliek gediend.

Bronnen

  • Ager, D., 1993, The New Catastrophism (Cambridge, Cambridge University Press), blz. 47-49.
  • Blom, W.J.C., 2019, Reactie op ‘Hoe zit het met… de ouderdom van de aarde?’, verschenen op zijn weblog https://willemjanblom.wordpress.com/2019/09/14/169/.
  • Fairholme, G., 1833, Some Observations on the Nature of Coal, and on the Manner in which the various Strata of the Coal-measures must probably have been deposited, The London and Edinburgh Philosophical Magazine and Journal of Science 3 (16), pag. 245-252.
  • Fairholme, G., 1837, New and Conclusive Physical Demonstratoins, both of the Fact and Period of the Mosaic Deluge and of its having been the only event of the kind that has ever occurred upon the earth (London, James Ridgway & Sons, 1837), pag. 393.
  • Meerten, J.W. van, 2013, Polystrate dendrolieten: Kennen creationisten de visie van moderne geologen niet? Een reactie op Leon van den Berg, verschenen op mijn weblog https://scheppingsmodel.files.wordpress.com/2013/10/polystrate-dendrolieten-een-reactie-op-leon-van-den-berg1.pdf.
  • Meerten, J.W. van, in voorber., De pot verwijt de ketel dat deze zwart ziet. Een reactie op kritiek van de structureel geoloog drs. Leon van den Berg, verschijnt op de website van Logos Instituut.
  • Rupke, N. A., 1967, Herdatering van het verleden (Inleidende opmerkingen over een nieuwe geochronologie), Creatie-Evolutie Referaten-bundel van de conferentie van Gereformeerden, met het thema CREATIE-EVOLUTIE, gehouden op 16 en 17 mei 1967, in het Conferentieoord De Pietersberg te Oosterbeek.

Dit artikel verscheen eerder op de website HongarijeGeologie. Zie hier voor het originele artikel.

Overlijdensakte van Metje van Meerten (1825-1895)

Geboorteakte van Metje van Meerten (1825-1895) uit de Burgerlijke Stand van de Gemeente Wymbritseradeel.

Hierboven wordt de overlijdensakte van Metje van Meerten (1825-1895) weergegeven.1 Op 26 februari 1895 verscheen Klaas Hoekstra (1865-?) voor de Burgerlijke Stand van de Gemeente Wymbritseradeel om aangifte te doen van het overlijden van Metje. Klaas was negen en twintig jaar oud en veldwachter van beroep. Hij woonde te Woudsend. Klaas deed de aangifte samen met Rinke de Jong (1842-1901). Rinke was twee en vijftig jaar oud en vrachtrijder van beroep en woonde eveneens in Woudsend. Zij verklaarden dat Metje op 25 februari 1895 te Woudsend is overleden om half vier in de nacht. Metje was negen en zestig jaar en vier maanden oud en oefende geen beroep uit. Ze is geboren in Opheusden2 en woonde te Woudsend. Ze was weduwe van Pieter van der Brug (1819-1894) en dochter van de wijlen echtelieden Jan (Willem) van Meerten (1798-1845) en Marritje Verwoert (1797-1845). Uit de genealogische gegevens blijkt dat Metje op 15 mei 1858 te Wymbritseradeel trouwde met Pieter.

Voetnoten