Een zonsverduistering blijft een indrukwekkend natuurfenomeen. Gisteren hebben veel mensen door een eclipsbril naar de zon gekeken. Langzaam zag men de maan voor de zon schuiven. Hier in Nederland was het geen totale zonsverduistering, een kleine sikkel bleef over. Dat was anders in IJsland of Spanje. Veel christenen zien een zonsverduistering als aanwijzing voor intelligent ontwerp door onze Schepper. Hij maakte de aarde geschikt voor leven én onderzoek.
Als je de zonsverduistering op IJsland hebt gezien, dat kon mooi via de livestream van de NOS, dan zag je linksonder een prachtige uitbarsting op de zon (zie de foto hierboven). Een zonsverduistering stelt ons in staat om de corona, de buitenste atmosfeer van de zon, goed te bestuderen. De zon is een ster. De kans dat er op deze wijze een sterverduistering plaatsvindt op een planeet is vrij klein. De kans dat zo’n planeet ook nog leven bevat om de eigen sterverduistering te onderzoeken is vrijwel nihil.
Het argument voor Intelligent Design luidt in het kort zó: De zon is ongeveer 400 keer groter dan de maan. De zon staat echter ook 400 keer verder van de aarde dan de maan. Daardoor hebben de zon en de maan vanaf de aarde bijna dezelfde (schijnbare) diameter aan de hemel. Het gevolg is dat bij een totale zonsverduistering de maan de zonneschijf precies kan bedekken terwijl de corona zichtbaar blijft. Het is opmerkelijk dat deze verhouding juist voorkomt op een planeet waar intelligente waarnemers zijn die deze verhouding kunnen opmerken en bestuderen. De afmetingen en afstanden wijzen daarom op Intelligent Ontwerp van onze Schepper. Aarde, zon en maan zijn door Hem zó geplaatst dat dit indrukwekkende verschijnsel mogelijk is. Het is niet alleen een argument voor Intelligent Design, maar mogelijk ook een argument voor een jong aarde-maansysteem. De maan verwijdert zich jaarlijks met een snelheid van ongeveer 3,8 centimeter per jaar van de aarde. Dat is gemeten met laserreflectoren die op de maan staan.1 Om het natuurverschijnsel van een totale zonsverduistering te behouden, kan de maan nooit miljarden jaren die verwijderende beweging hebben gemaakt. Immers, als de maan te dichtbij staat, dan zou deze de zon volledig bedekken en zouden wij geen of een beperkt deel van de corona kunnen zien en bestuderen. Maar als de maan zich een miljard jaar blijft verwijderen dan zou de maan de zon steeds minder volledig kunnen bedekken zodat er geen sprake meer kan zijn van een totale zonsverduistering.2 Al moeten we voorzichtig zijn met de bewering dat dit in het verleden een constante klok is geweest. Als de totale zonsverduistering een argument is vóór Intelligent Design, dan is dit ook een argument vóór een jong aarde-maansysteem
Dr. Peter Korevaar heeft op het congres ‘Bijbel & Wetenschap 2022’ (georganiseerd door Fundamentum, maar vanwege hartfalen van de organisator uitgevoerd door Logos Instituut) uitgelegd waarom ons zonnestelsel intelligent ontworpen is voor leven én waarom de zonsverduistering een bijzondere ode is aan onze Schepper. Zijn boeiende lezing is hier terug te kijken en/of luisteren.
Voetnoten
- https://science.nasa.gov/photojournal/the-apollo-15-lunar-laser-ranging-retroreflector-a-fundamental-point-on-the-moon/.
- Dit is ook wat NASA zelf beweert. Over 600 miljoen jaar kan het niet meer: https://science.nasa.gov/moon/eclipses/.