Op 12 november fietste ik weer eens over de Marsdijk, lettend op de ‘waterwildcollectie’ bij de Nederrijn. Laat ik beginnen met de ganzen. Deze hebben het hier goed: heerlijk groen uiterwaardengras en bij gevaar de Rijn inlopen of wegvliegen. Vanaf de dijk zijn er vrijwel jaarrond Grauwe Ganzen en Nijlganzen te zien.
Ik telde verder enkele tientallen Kolganzen. Deze ganzen zijn waarschijnlijk afkomstig uit Siberië. De eerste komen terug eind september of begin oktober. Hoort u ganzen met muzikale, jodelende geluiden overvliegen, weet dan dat het Kolganzen zijn. Op de foto ziet u de vierde ganzensoort, de Brandgans. Rijk aan zwart en wit, ook makkelijk te herkennen aan de veelvuldig blaffende roep kaw!
Nu de eenden. Naast de grasetende Smienten en ‘gewone’ Wilde Eenden nam ik drie vrouwtjes Grote Zaagbek waar, de jaarlijks terugkerende viseters uit noordelijker streken. Enkele minuten later zag ik, over de Brandganzen heen koekeloerend, vier zaagbekken. Weer drie vrouwtjes, maar die vierde vogel? Duidelijk geen mannetje Grote Zaagbek. Hoewel de vogel middels baltsbewegingen de aandacht van de vrouwtjes probeerde te trekken.
Dat is nu de verrassende charme van vogels spotten: een mannetje Middelste Zaagbek! Herkenbaar aan witte hals en bruingevlekte borst. Naar waarnemning.nl de enige gespotte Middelste Zaagbek rond 12 november in de hele regio! En best opmerkelijk: ook het vorige seizoen hier diverse keren een mannetje Middelste Zaagbek bij enkele vrouwtjes Grote Zaagbek waargenomen. Zou de vogel hier jaarlijks terugkeren? Toch eens op blijven letten, want het is en blijft een vreemde vogel.
Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit Het GemeenteNieuws. De volledige bronvermelding luidt: Kooij, H. van der, 2025, Verrassende eend in waterwildcollectie, Het GemeenteNieuws 23 (47): 5.