Het publieke debat over abortus wordt volgens Kees van Helden steeds vaker vertroebeld door onjuiste cijfers en misleidende claims. In deze column reageert hij op recente uitspraken in de media en stelt hij vragen bij gebruikte statistieken, interpretaties en medische beweringen.
Er wordt veel geschreven over abortus. Columnisten houden zich er druk mee bezig. De ene columnist overdrijft nog meer dan de andere om abortus geaccepteerd te krijgen als een normale medische ingreep. Sophie van Gool in het Financiële Dagblad spant volgens mij de kroon.
Misleidende cijfers over onveilige abortus
Van Gool wijst op het aantal onveilige abortussen waarvan volgens de Wereldgezondheidsorganisatie jaarlijks bijna een half miljoen in Europa zouden plaatsvinden, namelijk 483.000. Dit getal is naar buiten gebracht door het Europees burgerinitiatief MyVoice, MyChoice en zou gebaseerd zijn op een publicatie van de WHO. Op de website van de WHO staat dat 45 procent van alle abortussen wereldwijd onveilig zou zijn.1 De onderbouwing daarvan laat ik hier even buiten beschouwing. Dit percentage is vervolgens toegepast op Europa, waar de gezondheidszorg goed geregeld is, om het aantal onveilige abortussen te berekenen. Dat is misleidend en zet de lezer op het verkeerde been. Europa is geen derdewereldgebied waar op grote schaal onveilige abortussen plaatsvinden.
Onjuiste verwijzing naar Malta
Van Gool schrijft dat jaarlijks mensen uit onder andere Malta naar Nederland komen omdat abortus daar verboden is. In de afgelopen vijf jaar is Malta echter in geen enkele jaarrapportage van het ministerie van VWS genoemd als land van herkomst van vrouwen die in Nederland abortus laten uitvoeren. Wel worden landen genoemd als Duitsland, Frankrijk, Spanje, Ierland, België en de BES-eilanden in het Caribisch gebied, maar Malta wordt nergens genoemd.
Twijfelachtige bron
Van Gool verwijst naar emeritus-hoogleraar Trudy Dehue om haar standpunt te ondersteunen. Dehue stelde eerder dat de stijging van het aantal abortussen in Nederland, 27 procent in de afgelopen drie jaar, te verklaren is doordat overtijdbehandelingen tegenwoordig als abortus worden geregistreerd, terwijl dat vroeger niet zo was.2 Uit de jaarrapportages blijkt echter dat deze behandelingen al sinds 1990 worden meegeteld. Dat roept vragen op over de betrouwbaarheid van deze bron.
Onjuiste uitleg over de abortuspil
Volgens Van Gool kan de abortuspil in de eerste weken van een zwangerschap een bevruchting ongedaan maken. Dat klopt niet. De abortuspil is in Nederland toegestaan tot negen weken zwangerschap. Zes tot twaalf dagen na de bevruchting vindt de innesteling van het embryo plaats. Rond de tweeëntwintigste dag begint de hartslag. Een week later zijn de aanleg van de longen, ogen, nieren, maag, aorta en lever al aanwezig, zoals blijkt uit informatie van het Universitair Medisch Centrum Amsterdam.3 De abortuspil maakt geen bevruchting ongedaan, maar beëindigt een nieuw mensenleven.
Wetgeving en bescherming
Van Gool merkt op dat abortus nog steeds in het Wetboek van Strafrecht staat en suggereert dat dit onjuist is. Abortus staat echter juist in het Wetboek van Strafrecht om vrouwen te beschermen tegen illegale en onveilige abortussen, waar zij haar column mee begon.
De kern van het debat
Als afsluiting stelt Van Gool dat mannen, en ook veel vrouwen, zeggen dat zij het leven willen beschermen, maar dat het daarbij nooit om het leven van de vrouw zou gaan. Volgens voorstanders van abortus draait het om het recht van de vrouw en zelfbeschikking. Tegelijk blijft het ongeboren kind met een kloppend hart buiten beeld. Dat nieuwe leven verliest bij elke abortus zijn toekomst. Gesprekken van pro-lifers met ongepland zwangere vrouwen beginnen vaak met de vraag: wat heb jij nodig om voor je kindje te kunnen gaan? Zowel de vrouw als haar kind krijgen daarbij aandacht.
Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website CVandaag. Het originele artikel is hier te vinden.