Home » Abortus

Categoriearchief: Abortus

Pro-abortusbeweging hekelt ‘spijtpil’ op basis van desinformatie

De weerstand tegen het voorschrijven van een progesteronkuur, ook wel (abortuspilremmer) of ‘spijtpil’ genoemd, na de start van een abortuspilprocedure, is enorm opgevoerd door de pro-abortusbeweging. Met grote gevolgen voor moeder en kind.

Hulpvraag

Een jonge vrouw nam onder druk van haar partner de eerste abortuspil. Na inname van de pil realiseerde de vrouw wat ze in gang had gezet en kreeg spijt en wilde gebruikmaken van de spijtpil. Haar hulpvraag kwam onlangs binnen bij de vereniging Kies Leven.

Artsen zijn door de hetze van de pro-abortusbeweging tegen de spijtpil, terughoudend geworden. Aan een nieuw zorgvuldig protocol voor huisartsen en uitbreiding van een landelijk dekkend netwerk wordt nog gewerkt door enkele huisartsen in samenwerking met Kies Leven.1 Die terughoudendheid bij artsen zorgde ervoor dat we deze vrouw niet konden helpen toen ze hulp nodig had. Ook andere organisaties konden geen hulp bieden. Dit doet enorm veel pijn, bij mij, de artsen, de vrouw en bij haar kindje wat er nu niet meer is.

Spijtpil

Al tientallen jaren wordt in de Verenigde Staten (VS) het hormoon progesteron voorgeschreven aan vrouwen die alleen de eerste van de set van twee abortuspillen (de tweede “pil” bestaat eigenlijk uit 4 vaginaaltabletten) hebben genomen en daarna spijt kregen van hun beslissing; het middel wordt daarom ‘spijtpil’ genoemd. Progesteron is een lichaamseigen geslachtshormoon dat invloed heeft op de hechting van het kindje in de baarmoeder. Ditzelfde progesteron wordt in Nederland veelvuldig ingezet bij vrouwen die middels een in-vitrofertilisatie (ivf)-behandeling een kindje willen krijgen of in sommige gevallen bij vrouwen die eerder een miskraam hebben gehad en dat bij een nieuwe zwangerschap willen voorkomen. Dit laatste is in Nederland niet zo gebruikelijk. Het extra slikken van progesteron gedurende het eerste trimester (3 maanden) kan de zwangerschap ondersteunen. Als de zwangere moeder zelf te weinig progesteron aanmaakt, kan het op deze manier worden aangevuld.

In diverse media zijn de afgelopen jaren artikelen verschenen die de werking van progesteron uitleggen. Het Reformatorisch Dagblad2 schreef hier op 10 en 13 maart 2021 al over, en kwam tot de conclusie dat het middel veilig en effectief is. Ook Weet Magazine3 plaatste een uitgebreid artikel over de toepassingen en de werking van dit zwangerschap ondersteunende hormoon in relatie tot de abortuspil.

Opvallend is dat de pro-abortusbeweging blijft spreken over “medisch riskant” of over een toegediende “overdosis”. De Groene Amsterdammer4 meldde op 10 maart 2021: “Het gebruikte medicijn, met het vrouwelijke geslachtshormoon progesteron, is niet geregistreerd als abortuspilstopper, zegt het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen. De behandeling kan volgens het College ernstig effect hebben op zowel de vrouw als haar foetus.

Onderzoek naar de spijtpil

In 2019 is in de Amerikaanse staat Californië een onderzoek5 gestart naar de werking van progesteron na inname van de eerste abortuspil, bestaande uit de chemische stof mifepriston. Aan het onderzoek deden slechts twaalf vrouwen mee. Zes van de twaalf vrouwen kregen progesteron en de andere zes een placebo (een niet werkend middel) toegediend. De tweede abortuspil werd niet gegeven.

Het onderzoek werd al snel stopgezet. Wat bleek: van de twaalf vrouwen die deelnamen aan het onderzoek, kregen er drie last van hevige bloedingen waardoor ze met een ambulance naar het ziekenhuis moesten worden gebracht. Twee van hen kregen die bloeding na inname van de abortuspil, dus nog voordat ze met progesteron waren begonnen, de derde vrouw na inname van een abortuspil in combinatie met de progesteronkuur. Na twee weken bleken vier van de zes vrouwen die progesteron-ondersteuning kregen nog zwanger te zijn, evenals twee vrouwen uit de placebogroep. Na afloop van het onderzoek hebben alle vrouwen alsnog een abortus door middel van curettage gekregen. In feite lijkt de studie erop te wijzen dat de abortuspil zélf gevaarlijk is en bloedingen veroorzaakt. Terwijl juist dit onderzoek vaak wordt aangehaald om te ‘bewijzen’ dat progesteron gevaarlijk zou zijn voor moeder en kind. Het tegendeel is juist waar, zoals het frequente succesvolle toedienen van progesteron bij ivf en na miskramen laat zien. Uit een onderzoek van de Food and Drug Administration6 (FDA; de ‘medicijnwaakhond’ uit de VS) blijkt juist dat het gebruik van progesteron tijdens de zwangerschap geen verhoogd risico geeft op schade aan het kindje.

De pro-choice-paradox

Wat we zeker weten is dat bij inname van de abortuspil het kindje van de zwangere vrouw vrijwel altijd sterft. Daar is de abortuspil immers voor bedoeld. De pro-abortusbeweging in Nederland wil deze abortuspil, met steun van de meerderheid van de Tweede Kamer, zelfs eenvoudig beschikbaar maken via de huisarts. En dat ook nog zonder de vijf dagen bedenktijd. De paradox die zo ontstaan is, is dat men zich zorgen maakt over moeder en kind bij het toedienen van progesteron, terwijl men zich geen zorgen maakt wanneer de abortuspil wordt genomen, waar altijd een kindje door sterft. Bovendien is men blijkbaar alleen pro-choice als de keuze in een abortus resulteert. Zodra de moeder voor iets anders kiest, namelijk om de abortuspil tegen te gaan, is de ‘pro’ uit ‘pro-choice’ (voor keuzevrijheid) plotseling weinig meer waard.

Overigens overlijdt het kindje strikt genomen niet door inwerking van de eerste abortuspil (bestaande uit de werkzame stof Mifepriston ) op het kindje zelf, maar omdat die pil de progesteronreceptoren in de baarmoeder blokkeert waardoor de werking van progesteron (het in stand houden van de zwangerschap) teniet wordt gedaan. Door toedienen van extra progesteron kan de werking van de eerste abortuspil worden tegengegaan, dat is ook de reden om de eerste dagen (na inname van het eerste tablet Mifepriston, tot max 72 uur later) een (overigens onschuldige) extra dosis progesteron toe te dienen.

Opvallend detail

De Groene Amsterdammer schreef zoals gezegd op 10 maart 2021: “Het gebruikte medicijn, met het vrouwelijke geslachtshormoon progesteron, is niet geregistreerd als abortuspilstopper, zegt het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen.” Zij wijst het gebruik van progesteron als abortuspilremmer dus af op basis van ‘oneigenlijk gebruik’. Dat is opmerkelijk, want misoprostol, de werkzame stof van de tweede abortuspil, is eigenlijk een maagbeschermer7. Voor vrouwen die het middel als zodanig willen gebruiken, geeft het Farmacotherapeutisch Kompas (een databank voor geneesmiddelen over werking van medicijnen en mogelijke bijwerkingen) zelfs een waarschuwing af: “Misoprostol kan uteruscontracties veroorzaken, wat kan leiden tot uterusbloedingen en abortus. Blootstelling tijdens het 1e trimester vermeerdert de kans op aangeboren afwijkingen, zoals het syndroom van Möbius, amnionstrengsyndroom, cerebrale en craniale afwijkingen en artrogrypose.”

Overigens is niet-geregistreerd gebruik (zogeheten off-labelgebruik) van geneesmiddelen niet ongebruikelijk en zeker niet verboden; wel is het wenselijk om dit op het doktersrecept te vermelden.

Voorzichtige artsen

De hetze tegen het gebruik van progesteron maakt artsen voorzichtig om dit middel voor te schrijven als een vrouw spijt krijgt na het innemen van de eerste abortuspil. Hiermee lijkt de pro-abortusbeweging te hebben bereikt dat het doden van het kindje (door de abortuspil) is veiliggesteld, maar worden moeder en kind tegelijkertijd keihard in de steek gelaten. Met regelmaat worden vrouwen onder druk gezet om een abortus te laten verrichten en laat dat nu net een veel gehoorde reden zijn dat vrouwen spijt kunnen krijgen na de inname van de eerste abortuspil.

Geen weg terug?

Vaak krijgen vrouwen te horen dat er na inname van de eerste abortuspil met mifepriston geen weg terug meer is, mede omdat die eerste pil ook schadelijk voor het kindje zou zijn wanneer de zwangerschap toch behouden zou blijven. Het Bijwerkingencentrum Lareb8 (de overheidsorganisatie die bijwerkingen op medicijnen registreert) schrijft hierover:

“Mifepriston wordt in combinatie met misoprostol gebruikt voor het afbreken van een zwangerschap. Er is nog maar beperkt onderzoek gedaan naar de mogelijke effecten van mifepriston op de ongeboren vrucht als de zwangerschap toch doorgaat. Een studie beschrijft 257 vrouwen met gebruik van mifepriston. Deze vrouwen kregen bovendien progesteron om de werking van mifepriston tegen te gaan. Er werd geen hoger risico gezien op afwijkingen.”

De conclusie is dat de pro-abortusbeweging niet eerlijk is in hun informatievoorziening omtrent het gebruik van progesteron. Hiermee zet zij de samenleving en diverse media op het verkeerde been. Dit is een zorgelijke en onwenselijke situatie, omdat het ervoor zorgt dat vrouwen met spijt in de steek worden gelaten en prille kinderlevens onnodig sterven.

Op dit moment wordt door de vereniging Kies Leven gewerkt aan een landelijk dekkend netwerk van artsen en gynaecologen die de vrouwen bij deze zwangerschapsondersteuning begeleiden. Kies Leven is nog op zoek naar artsen en gynaecologen die zich hierbij willen aansluiten. Wilt u hier ook aan meewerken? Neem dan contact op via info@kiesleven.nl. Als dit landelijk dekkende netwerk er is, kan de abortuspil-stopper weer worden voorgeschreven.

© Gereformeerd Venster. Dit artikel is met toestemming overgenomen uit de digitale nieuwsbrief Gereformeerd Venster. Abonneren kan via info@gereformeerdvenster.nl of www.gereformeerdvenster.nl. Een abonnee op deze nieuwsbrief is gratis!

Voetnoten

Kosteloos aanbieden van de NIPT is niet neutraal

Het kosteloos aanbieden van de niet-invasieve prenatale test (NIPT) staat echte keuzevrijheid in de weg en ondermijnt het signaal dat het geen noodzakelijke zorg is voor moeder en kind.

In het laatste coalitieakkoord is afgesproken dat de NIPT kosteloos aangeboden moet worden aan alle zwangere vrouwen. Daarmee vervalt de huidige eigen bijdrage van 175 euro. Met de NIPT kan vroeg in de zwangerschap getest worden of het kindje het down-, edwards- of patausyndroom heeft.

Over de uitwerking en invoering (vanaf 1 april 2023) van deze afspraak wordt binnenkort gesproken en besloten. Het belangrijkste argument voor het afschaffen van de eigen bijdrage is dat vrouwen in hun keuze niet gehinderd zouden moeten worden door een geldbedrag. Dit zou een onnodige of zelfs onrechtvaardige drempel zijn om te kiezen voor de NIPT.

In de aanloop naar dit besluit is het in onderzoek, debat en media gegaan over de vrije keuze van de vrouw en over geld als drempel. Daarnaast werd opgeworpen dat het vragen van een eigen bijdrage zou kunnen leiden tot het ongewenste effect dat het downsyndroom alleen bij mensen met weinig geld zou gaan voorkomen. Maar de andere kant van de medaille is nauwelijks aan de orde geweest. De beslissing om de NIPT kosteloos aan te bieden, is niet neutraal omdat het níet hoeven betalen voor een test het keuzeproces van zwangeren evengoed beïnvloedt. Het heeft namelijk gevolgen voor hoe vrouwen kiezen voor de NIPT en voor hoe welwillend de maatschappij is ten aanzien van de keuze om niet te laten testen.

Abortus

Met het afschaffen van de eigen bijdrage vervalt het signaal dat de NIPT geen noodzakelijke zorg is voor moeder en kind en dat het prima is om de NIPT niet te laten doen. Een volledige vergoeding geeft eerder een adviserend signaal: „dit vinden we als politiek en samenleving belangrijk om te doen, daarom hoef je er niet voor te betalen.”

En dat terwijl de NIPT niet gericht is op de bevordering van de gezondheid van moeder en kind, maar alleen laat zien of een kind een niet-behandelbare afwijking heeft. Met die informatie kan een vrouw zich vervolgens voorbereiden op de geboorte van een gehandicapt kindje of besluiten tot abortus. Die laatste groep is helaas in de meerderheid.

Een test aanbieden die het mogelijk maakt de zwangerschap af te breken vanwege een handicap, presenteert abortus onterecht als oplossing wanneer je geconfronteerd wordt met de gebrokenheid van het leven.

Maar als zo’n test dan aangeboden wordt, zijn voor- en tegenstanders het erover eens dat het alleen op zo’n manier mag dat elke vrouw in staat gesteld wordt om er persoonlijk, vrij en goed geïnformeerd over te beslissen. Terecht stellen de voorstanders van een gratis NIPT dat het weigeren van een test omdat die te duur is daaraan niet voldoet. Maar een test accepteren omdat die gratis is, doet dat evenmin. Om het doel en de vrijblijvendheid van deze test duidelijk te maken, is een eigen bijdrage op zijn plek, al kan over de hoogte nagedacht worden, evenals over een tegemoetkoming voor de minima.

Publieke opinie

Niet alleen de vrouw die voor de keuze staat of ze wil laten testen, neemt de kosten (of de afwezigheid daarvan) in overweging. Of er voor de NIPT betaald moet worden, beïnvloedt ook de publieke opinie. Sommige ouders hebben nu al het gevoel of de ervaring dat ze zich moeten verantwoorden voor hun kind met het downsyndroom. En als de test volledig gratis wordt, heb je eigenlijk weinig redenen meer om de test te weigeren. Een vanzelfsprekendheid om te laten testen, ligt hiermee voor de hand. Dit kan leiden tot sociale druk om de test dan maar te accepteren, die eveneens afbreuk doet aan een vrije keuze op basis van goede informatie. En die vrije keuze hebben ook voorstanders van een kosteloze NIPT juist hoog in het vaandel staan.

Het is een principiële keuze om in te zetten op het nog laagdrempeliger maken van de toegang tot screening. Die keuze verwijdert ons van de zorg voor íeder mensenleven. Maar de overheid heeft als taak zorg te dragen voor elk mens, en juist voor diegenen die kwetsbaar zijn en niet voor zichzelf kunnen opkomen. Om hen te beschermen die niet passen in het liberale streven naar autonomie en zelfredzaamheid. Daar past een kosteloos aanbieden van de NIPT niet bij.

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit het Reformatorisch Dagblad. Bronvermelding: Kater-Kuipers, A., 2022, Kosteloos aanbieden van de NIPT is niet neutraal, Reformatorisch Dagblad 52 (41): 33 (artikel).

Kees van der Staaij: “Sprookje dat abortus altijd bewuste en zelfstandige keuze is van vrouw” – Een interview met CIP

Kees van der Staaij (van de SGP) werd afgelopen jaar geïnterviewd door Christelijk Informatie Platform (CIP). Hij geeft aan af te willen van de abortuswet. Hij noemt het een sprookje dat abortus altijd een bewuste en zelfstandige keuze is voor een vrouw. We moeten het eerlijke verhaal vertellen. Hieronder wordt de video met dank aan CIP gedeeld.

PERSBERICHT: Gebouw Schreeuw om Leven beklad met leuzen en mogelijke bedreiging anarchisten

In de nacht van 5 op 6 juli jl. is graffiti aangebracht op het pand waar Schreeuw om Leven gevestigd is. Hierbij stond ook een tekst die mogelijk als bedreiging kan worden gezien. Schreeuw om Leven roept op tot gesprek in plaats van agressieve daden.

In de nacht van 5 op 6 juli is er graffiti aangebracht op de ramen en muren van de benedenverdieping van het pand waarin Schreeuw om Leven is gehuisvest. Naast leuzen als “Baas in eigen buik” en “My body, my choice” werd het vandalisme voorzien van de boodschap “sterf” en een anarchistisch symbool: een omcirkelde ‘A’. Schreeuw om Leven doet aangifte bij de politie.

Het symbool met de omcirkelde A is vermoedelijk afkomstig van Antifa, een internationale beweging die fascisme wil bestrijden. Deze links-extremistische beweging was aanwezig op de demonstratie voor het recht op abortus op De Dam, op 7 mei van dit jaar. Zij waren herkenbaar aan het anarchistensymbool, zwarte kleding en dat zij zich maskeerden middels zwarte sjaals en doeken voor het gezicht. Op 5 juli werd de prolifebeweging nog vergeleken met de KKK door een opiniemaker op de website mamaplaats.nl. En eind juni verscheen in NRC een opiniestuk waarin werd opgeroepen om “elke vorm van tegenstribbeling [tegen vrije abortustoegang] met harde hand te bestrijden”. Taal doet ertoe. De Correspondent wees er in 2018 op dat Antifa geweld niet schuwt.

Arthur Alderliesten, directeur van Schreeuw om Leven: “Het onherkenbaar maken en de manier van uiten van Antifa is tegengesteld aan de houding en communicatie van Schreeuw om Leven en de bredere christelijke prolifebeweging in Nederland. Wij willen niet onherkenbaar en onpersoonlijk, maar met open vizier het gesprek voeren. Op grond van overtuiging, dialoog, argumentatie. Niet middels vandalisme, bedreiging en nooit, maar dan ook nooit met harde hand. Nederland heeft een traditie van polderen, van praten tot je soms een ons weegt. Laten we dat vasthouden.

De bekladding met mogelijke bedreiging is een signaal dat de toon verhardt. En die toon en taal kunnen leiden tot daden van agressie en destructie. Tot nog toe zijn het Amerikaanse taferelen. Zo werden huizen van Amerikaanse rechters van het Hooggerechtshof bezocht door actievoerders. Eén van die rechters, Brett Kavanaugh werd het doelwit van een geplande moordaanslag die de FBI kon voorkomen. De verdachte gaf als reden voor de plannen van een moordaanslag de standpunten van Kavanaugh inzake abortus en wapens. Beide argumenten worden steeds vaker door met name de anarchistische en feministische voorstanders van abortus naar voren gebracht als redenen om de prolifebeweging, ook in Nederland, hard aan te pakken.

Alderliesten: “De verhardende toon en agressieve uitingen vormen de reden dat wij dit zorgwekkende signaal willen afgeven. het afgeven van een zorgelijk signaal. Het weerhoudt Schreeuw om Leven echter niet om verder te gaan met het opkomen voor ongeboren menselijk leven en goed te doen aan vrouwen die vragen om hulp rond abortus.

PERSBERICHT: Kies leven, een nieuw platform ter bescherming van het ongeboren leven

Het platform Kies Leven, dat individuele vrijwilligers en zelfstandige vrijwilligersgroepen verbindt die opkomen voor de bescherming van ongeboren kinderen, gaat verder als vereniging. Daartoe zijn op 24 juni 2022 bij de notaris de statuten getekend. Op 30 juni 2022 vond de oprichtingsvergadering plaats in De Bilt. De vereniging stelt per 1 juli twee medewerkers voor één dag in de week aan, waaronder Kees van Helden als coördinator en woordvoerder. Onder acclamatie werden Bert en Willy Dorenbos, en eerder betrokken bij het platform, voorgedragen als ereleden.

De prille vereniging bruist van ideeën en plannen om de bescherming van ongeboren kinderen aan de orde te stellen. Verschillende websites maken daar deel van uit. Veel daarvan sluit aan bij het bidden, waken, folderen en hulp aanbieden aan zwangere vrouwen die een abortus overwegen nabij abortuscentra.

Een speciaal initiatief is dat men aan de slag wil met het opzetten van een fysieke en een digitale gedenkplaats voor ouders die hun kindje willen herdenken dat niet geboren werd door abortus of miskraam. Hopelijk dat hiervan iets gerealiseerd kan zijn bij de komende Week van het Leven.

Dankbaarheid dat deze stappen mogelijk waren werd uitgesproken naar de Heere en Zijn zegen werd gebeden. Het motto van de vereniging is: Redden van ongeboren kinderen en leiden van hun ouders naar de Redder.

Belangstellenden die zich als lid actief willen inzetten voor de bescherming van ongeboren kinderen of dit als sympathisant/donateur willen ondersteunen kunnen zich melden via info@kiesleven.nl.

Waarom is de SGP wel voor de doodstraf en niet voor abortus? – Verdediging van mr. Diederik van Dijk

Afgelopen week was er in de Eerste Kamer een debat over de afschaffing van het beraadtermijn. Mr. Diederik van Dijk verzorgde ook een inleiding (hier te lezen). Na zijn inleiding reageerde mr. Boris Dittrich (D66) en drs. Roel van Gurp (GroenLinks) op Van Dijk. Hieronder wordt dit debat weergegeven.

‘Het niveau van een beschaving is onder andere af te meten aan de wijze waarop zij omgaat met mensen en met menselijk leven’- Van Dijk over beraadtermijn abortus

Lees hier de bijdrage van SGP-Senator mr. Diederik van Dijk aan het debat over het wetsvoorstel van Jan Paternotte (D66), Attje Kuiken (PvdA), Corinne Ellemeet (GroenLinks) en Jeroen van Wijngaarden (VVD) over de afschaffing van de verplichte beraadtermijn bij abortus.

“Daarnaast is de vaste beraadtermijn bij uitstek gericht op vrouwen in een kwetsbare positie. In paniek kunnen zij kiezen voor een uiterst korte beraadtermijn en komen tot een keuze die later leidt tot spijt.” De vrouw op de foto heeft geen relatie tot het onderwerp. Bron: Pixabay.

Cultuur van leven

Een debat over de beraadtermijn voor abortus spitst zich al snel toe op de autonomie van de individuele vrouw of op de bescherming van het ongeboren meisje of jongetje. Daar ga ik het ook over hebben, maar eerst het grotere plaatje.

Het niveau van een beschaving, van een cultuur, is onder andere af te meten aan de wijze waarop zij omgaat met mensen en met menselijk leven. Geldt het recht van de sterkste of heb je als samenleving hart en oog voor het leven dat zichzelf niet kan redden? Is er oog, niet in de laatste plaats, voor gebutst of kwetsbaar leven? Voor leven dat zelf nog geen stem heeft, of geen stem meer heeft. Denk aan het ongeboren leven, aan verstandelijk of fysiek beperkten, aan hen die psychisch lijden of dementeren. Hoe gaan wij om met de sprakelozen? Zijn zij niet de kanarie in de kolenmijn?

Volgens mij zijn alle fracties in dit huis het er min of meer over eens dat we mededogen moeten hebben met de ander, zorg voor diegenen die geen helper hebben en die zichzelf niet kunnen redden. Juist de linkse, progressieve fracties worden niet moe dit te beklemtonen en dit zijn goede noties. Zou het dan niet echt progressief zijn om abortus op zoveel mogelijk manieren te voorkomen en tegen te gaan? En te erkennen dat het volstrekt achterhaald is om het afbreken van een zwangerschap, van nieuw leven, als oplossing te zien in een beschaafde samenleving?

Juist in het licht hiervan vraag ik de indieners hoe de drijfveren achter hun wetsvoorstel zich hiertoe verhouden. Het wetsvoorstel beoogt abortus nog toegankelijker, eenvoudiger en laagdrempeliger te maken. Ieder obstakel voor een abortus, hier in de vorm van een vaste beraadtermijn, lijkt te moeten worden weggenomen. De vrouwen die abortus overwegen bevinden zich echter in een door hen ervaren noodsituatie. Zij hebben hulp nodig en niet alleen keuzevrijheid. Hoe kijken de indieners aan tegen deze stelling?

In ons land is abortus toegankelijk en relatief eenvoudig te realiseren. Ruim 31.000 abortussen per jaar, mogelijk tot 24 weken zwangerschap. Nergens in de EU is er zolang ruimte om de toekomst van een mensenleventje door te knippen. En we weten dat abortus om vrijwel iedere denkbare reden gepleegd wordt, vooral sociale redenen. Vanwege financiën, een compleet gezin, vanwege huisvesting, een verbroken relatie, vanwege studie, een handicap, etc.

Het begrip ‘noodsituatie’ is ver uitgehold. Hoe past dit in een cultuur waarin men streeft naar hulp voor een ieder die het niet alleen redt in het leven? ‘Laat iedereen vrij, maar niemand vallen’, zo stelt een politieke partij. Is abortus niet te veel genormaliseerd geworden?

Ik denk, met verdriet, aan beelden van juichende Kamerleden op het moment dat wetten worden aanvaard die abortus simpeler maken, met teksten die je eerder op geboortekaartjes verwacht. Wat voor cultuur scheppen wij als we er niet van opkijken dat abortus zo’n gangbare optie is geworden en we verdere verruiming van de abortuswetgeving vieren?

Hoe zien wij een cultuur waarin het ongeboren leven op zo weinig bescherming kan rekenen? We zijn vandaag erg druk met het samenleven met heel verschillende mensen. Daarom maken we een speerpunt van het tegengaan van discriminatie, geweld of racisme. Dat doen we op basis van de intrinsieke waardigheid die ieder mens bezit, door God gegeven.

Maar wat leren we elkaar en wat geven we jongeren mee als we het zo eenvoudig maken om menselijk leven te kunnen doden? Het wetsvoorstel kiest níet haar vertrekpunt in de beschermwaardigheid van het leven. Erkennen de indieners dat vergroten van de keuzevrijheid hier ten koste gaat van nieuw leven?

Ik moet denken aan het volgende citaat van de Amerikaanse pro-choice cultuurcriticus Maggie Nelson, in een recent Volkskrant-artikel. Zij zegt: “Feministen zullen nooit bumperstickers maken met een tekst als ‘Het is zowel een keuze als een kind’. ‘Maar daar komt het natuurlijk wel op neer, en dat weten we allemaal.” Ze besluit: ‘We zijn niet gek; we begrijpen heel goed wat er op het spel staat. Soms kiezen wij voor de dood.

Ik zou het winst vinden als het debat op dit principiële niveau plaatsvindt. De keerzijde van het bejubelde recht op zelfbeschikking is het mogen doden van een ander mensenleven. Voor meer dan 30.000 kinderen per jaar eindigt het leven voordat het goed en wel begonnen is.

Wat doet dit met het respect voor een mensenleven dat zo essentieel is voor een samenleving? Hoe kunnen we jongeren leren dat ze met respect met anderen moeten omgaan als zelfs het meest kwetsbare leven op zo weinig bescherming kan rekenen?

Ik hoor graag een reflectie van de indieners en de minister hierop. Het zou zoveel mooier zijn als we met z’n allen zouden gaan voor een cultuur van léven waar iedereen er mag zijn. Vanzelfsprekend appelleert zo’n cultuur ook voluit aan de verantwoordelijkheid van vaders. En biedt zo’n cultuur de allerbeste, liefdevolle hulp aan vrouwen in nood.

Aspecten

Dan de verschillende aspecten van het wetsvoorstel, waarvan al veel in de Tweede Kamer is besproken. De indieners weten wel dat hun wetsvoorstel echt niet rechtstreeks voortvloeit uit de gedane evaluaties van de abortuswet. De betreffende onderzoekers geven zelf ook sterk de beperkingen van hun onderzoek aan, zowel methodologisch als wat betreft representativiteit. Hoe zien de indieners deze beperkte scope?

Er zijn maar weinig hulpverleners en vrouwen ondervraagd voor de evaluatie en de visie van vrouwen zelf op de beraadtermijn is al helemaal niet uitvoerig onderzocht. Of de voordelen van de beraadtermijn opwegen tegen de nadelen is ook niet onderzocht, terwijl de onderzoekers van de laatste evaluatie juist daartoe opriepen.

De onderzoekers zeggen zelf: “Gelet op de lage respons en de wijze van selectie lenen de resultaten zich er niet voor om een representatief beeld te schetsen van de ervaringen en opvattingen van vrouwen die een abortusbehandeling hebben ondergaan. De resultaten moeten daarom met grote voorzichtigheid worden geïnterpreteerd.” Waarom nemen de indieners die waarschuwingen tot behoedzaamheid niet serieuzer?

De indieners kunnen op grond van de evaluatie immers niet uitsluiten dat een flexibele termijn ertoe kan leiden dat beslissingen wel impulsiever worden genomen of dat aandacht voor alternatieven minder ruimte krijgt, met levenslange gevolgen voor de betreffende vrouw en het kind.

De tweede evaluatie Wafz (Wet afbreking zwangerschap) toont allerminst aan dat de vaste beraadtermijn een onnodige barrière zou zijn. De betreffende aanbeveling is veeleer opiniërend dan gestoeld op passend onderzoek. Wat drijft de indieners als het niet de bescherming van het ongeboren leven is, ook niet de duidelijke wens van de professionals, en ook niet de onderzochte wens van onbedoeld zwangere vrouwen om dit wetsvoorstel door te zetten?

Daarnaast is de vaste beraadtermijn bij uitstek gericht op vrouwen in een kwetsbare positie. In paniek kunnen zij kiezen voor een uiterst korte beraadtermijn en komen tot een keuze die later leidt tot spijt. Ik denk aan jonge meiden, aan vrouwen die door hun omstandigheden abortus als de enige uitweg zien, maar ook aan vrouwen die tot abortus komen vanwege druk uit de omgeving.

Het is dan goed om rustig na te denken nádat er een gesprek met een professional is geweest van wie je alle informatie hebt gehad. De indieners jubelen over de hoge kwaliteit van de abortuszorg en de gespreksvoering. Die informatie moet dan toch ook verwerkt kunnen worden?

Uit de laatste evaluatie van de abortuswet blijkt dat ruim tweederde van de hulpverleners in klinieken en ziekenhuizen overwegend positief zijn over de beraadtermijn. Een meerderheid geeft aan dat die impulsieve beslissingen kan voorkomen.

Evenals de overheid lijden de initiatiefnemers aan overschatting van de zelfredzaamheid van de gemiddelde burger. Het wetsvoorstel gaat uit van de autonome, zelfbeschikkende vrouw die alle informatie op een rijtje heeft, zelfs voordat zij naar een dokter of kliniek stapt. Het denkproces over abortus zou dan al eerder begonnen zijn en daarom zou een vaste beraadtermijn overbodig zijn. Voor kwetsbare vrouwen kan dit heel anders zijn. Het schrappen van de vaste beraadtermijn doet bij hen juist geen recht aan de vrije en zelfstandige keuze.

Een meerderheid van de zorgverleners, zo blijkt uit de laatste evaluatie, is het niet eens met de stelling dat de beraadtermijn overbodig is, omdat het denkproces al eerder is begonnen. Er is onder de zorgverleners ook geen meerderheid die zegt dat de huidige beraadtermijn te rigide is. Hoe kunnen de indieners deze argumenten dan zo zwaar aanzetten?

De praktijk van voorlichting rond COVID-vaccinatie, maar ook rond de Donorwet, heeft laten zien dat lang niet alle Nederlanders toegang hebben tot gezondheidsinformatie. Hoe geven de indieners zich hier rekenschap van? De werkelijkheid is dat vrouwen nu al vaak niet de informatie krijgen waar ze op grond van de wet recht op hebben. Zie de evaluaties. Laten we eerst waarborgen dat alle vrouwen goede en eerlijke informatie krijgen over abortus en alternatieven. Dat is logischer dan te beginnen bij afschaffing van de vaste beraadtermijn.

Abortus is onomkeerbaar. We weten uit onderzoek dat veel vrouwen kunnen twijfelen over abortus, maar dat niet altijd laten merken aan de arts. Een vaste bedenktijd schept duidelijkheid voor de vrouw en voor de arts. Is dit ook niet juridisch van belang? Hoe kan het toetsen en handhaven van een onbepaalde norm nu goed doenlijk zijn?

Tot slot vraag ik de minister hoe dit wetsvoorstel zich verhoudt tot het kabinetsbeleid om te komen tot minder abortussen. Trekken de verschillende initiatiefwetten het coalitieakkoord niet uit balans?

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen van de website van de Staatkundige Gereformeerde Partij (SGP). Het originele artikel is hier te vinden.

Over de afschaffing van het beraadtermijn zijn op deze website nog vier andere artikelen verschenen. Zie hier (ir. Chris Stoffer), hier (Tineke Huizinga), hier (drs. Edward Groenenboom en drs. Aart van Wolfswinkel) en hier (mr. Diederik van Dijk).

Initiatiefnota SGP ‘onbegrensd pro-life’ – SGP en D66 over abortus en ‘babyfabrieken’

Tijdens het notaoverleg gehouden op 27 september 2021 verdedigde dr. Roelof Bisschop de initiatiefnota van ir. Chris Stoffer. De initiatiefnota had als titel: “Dwang tegen vrouwen rond liefde, lijf en leven: maatregelen tegen internationale misstanden inzake draagmoederschap en abortus”. Hieronder de opname van de bijdrage van dr. Bisschop.

Wordt abortus in Prediker positief gewaardeerd? – John Piper over deze tegenwerping

Soms wordt Prediker 4:2 aangehaald in een pleidooi voor abortus. Wordt abortus in deze tekst positief gewaardeerd? De bekende John Piper geeft daar een antwoord op. Met dank aan Geloofstoerusting voor het ondertitelen en delen van deze video op het YouTube-kanaal. De video wordt hieronder gedeeld, veel zegen bij het kijken.

Waarom de beroemde atheïst Christopher Hitchens anti-abortus was

De overleden schrijver Christopher Hitchens wordt nog weleens door prolife-activisten geciteerd als voorbeeld van een atheïst die regelmatig schreef over zijn prolifevisie. In het Amerikaanse tijdschrift Vanity Fair vertelde hij waarom hij tegen abortus is. Hij onthulde echter ook dat tenminste een van zijn eigen kinderen werd geaborteerd en dat zijn moeder zelfs twee maal een abortus onderging. Tijdens meerdere debatten met christelijke apologeten zei hij zichzelf te beschouwen als pro life.

Een gezellig onderonsje tussen de atheïsten Christopher Hitchens (l.) en Richard Dawkins (r.). Bron: Wikipedia.

Recentelijk hebben sommigen van zijn mede-ongelovigen wat tegengas gegeven. Ik hoorde Sam Harris vorig jaar in zijn podcast beweren dat Hitchens licht ongemakkelijk was bij abortus, maar dat hij er niet op tegen was. Tenzij Hitchens heel verschillende standpunten heeft geuit in de privésfeer, zie ik niet hoe dit kan kloppen. Een mooie uitkomst is de recente wederuitgave van een artikel uit 1988 in Crisis Magazine. Het betreft een lang vergeten interview met Hitchens over abortus. Daarin vond ik fascinerende uitspraken (Noot van de redactie: Het interview met Hitchens wordt hieronder weergegeven).

Is abortus echt een politiek vraagstuk?

Dit lijkt niet het geval. Politiek is immers een discussie over de structuren waarin een samenleving leeft. Abortus brengt een eerdere vraag met zich mee: wie behoren er tot de samenleving? In die zin lijkt het een pre-politiek vraagstuk.

Alle vraagstukken over menselijke waarde zijn politiek, of zijn in staat om gepolitiseerd te worden. Zelfs discussies die het bovennatuurlijke aangaan, zoals transsubstantiatie (de vermeende verandering van brood en wijn in het lichaam van Christus, red.) waren ooit zeer politiek van aard, zoals je weet. De politisering van abortus vloeit voort uit
de centrale positie die het inneemt binnen de feministische agenda. En in mindere mate is de aanname van “de keuzevrijheid van de vrouw” een verbindend principe voor de bredere humanistische agenda. Als humanist en feminist heb ik echter grote moeite met de wijsheid achter deze eendimensionale opstelling. Ik denk niet dat feminisme in strijd moet zijn met humanisme.

Wat bedoelt u daarmee?

Ik ben het met Michael Kinsley (redacteur van The New Republic) eens, die ooit een column schreef waarin stond dat het Roe v. Wade-vonnis – dat werd gemaakt door een conservatief-centristische rechtbank – de grootste liberale ommekeer van onze tijd was. De linkerkant van de samenleving kan niet ontkennen dat de zogeheten pro-life-beweging overwegend bestaat uit vrouwen binnen inkomensgroepen die traditiegetrouw op de Democraten stemden. En toch is deze rebellie, door wat men nederige mensen kan noemen, afgeschreven als een reactionair fenomeen door mensen die de waardigheid van de pro-life-positie niet kunnen of willen inzien.

Hoe denkt u over de feministische claim dat abortus gaat over het recht van de vrouw om te beslissen over haar eigen lichaam?

Kijk, op het moment dat je toestaat dat de bewoner van de baarmoeder zelfs maar potentieel leven betreft, schuurt het al enorm met de aanroeping van “een vrouwenrecht om te kiezen”. Als de ongeborene een kandidaat-lid van de volgende generatie is, betekent dit dat het valt onder de verantwoordelijkheden van de samenleving. Ik zei vroeger dat de ontkenning van dit feit gemakkelijk resulteert in het toelaten van abortus tijdens het derde trimester. Ik was dan ook niet verbaasd dat sommige feministen daarmee instemden. Zij waren tenminste bereid om hun eigen logica te accepteren, door te zeggen dat de het lot van de ongeborene niemand anders iets aangaat. Dat is een zeer egoïstische en reactionaire positie, die voortkomt uit deze oorspronkelijke ontwijking, die de foetus slechts maakt tot een aanhangsel van het vrouwelijk lichaam.

Maar dat is alleen een ontwijking als we enigszins stevige gronden hebben om te vermoeden dat de foetus een menselijk wezen is.

Klopt. Maar ik denk dat we echt wel weten waar baby’s vandaan komen. Bovendien halen we uit de dialectiek dat men niet echt onmenselijk kan zijn zonder ook daadwerkelijk – of potentieel – menselijk te zijn. Het is zinloos om een rat of een slang te beschrijven die zich op een onmenselijke manier gedraagt. Ik stel de vraag als volgt: Je ziet dat een vrouw in haar buik wordt geschopt. Je instinctieve reactie is er een van walging. Dan hoor je dat de vrouw zwanger is. Wie zouden nu beweren dat deze ontdekking hun walging niet doet vermenigvuldigen? En wie zal zeggen dat dit slechts komt doordat het voor de vrouw nu erger is? Ik denk niet dat dit slechts een instinctieve of emotionele reactie is (waarmee ik ook niet wil zeggen dat we onze instincten en emoties altijd moeten wantrouwen). We bezitten nu eenmaal een aangeboren ontzag voor het leven.

Maar zijn al deze gedachten over de heiligheid van het leven niet in tegenspraak met uw marxistische kijk op de wereld?

Integendeel. Als materialist beweer ik dat we geen lichamen hebben, maar lichamen zijn. En als atheïst geloof ik niet dat we ons kunnen beroepen op de troost van een hiernamaals. We krijgen maar één leven om te leven, dus zorg ervoor dat het een goed leven is. Alle nonsens die we horen over het moment waarop de ziel het lichaam betreedt, is irrelevant. Die visie kent, net als de sektarische feministische kijk, een zekere minachting voor wetenschap en evolutie – die voorbij enige twijfel vaststelt dat het leven een continuüm is dat begint bij de bevruchting, omdat het nergens anders kan beginnen.

Zou u willen zien dat Roe v. Wade wordt teruggedraaid en dat abortus weer wordt ondergebracht bij de staten, zodat er lokale restricties komen met de uitzonderingen die u voorstelt?

Ik zou liever zien dat abortus een overheidskwestie wordt. Niets is erger dan een tegenstrijdig beleid op het leven. Kijk alleen al naar de doodstraf. De enorme variatie van staat tot staat ondermijnt het idee van stabiele rechtspraak en eerlijke compensatie.

Een verbod op abortus vanuit de overheid, met verkrachting en incest als uitzonderingen?

Ja, maar ik zou iets willen zien dat veel breder is, iets dat veel meer visie uitdraagt. We hebben een nieuw verdrag tussen de samenleving en de vrouw nodig. En dat is een progressief verdrag, omdat het is gericht op de toekomstige generatie. Ik zou abortus in de meeste omstandigheden verbieden. Ik begrijp dat de meeste vrouwen er weinig voor voelen
om hun redenen voor abortus te moeten rechtvaardigen voor anderen. “Hoe durf je mij hieraan te onderwerpen?”, zullen sommigen zeggen. Maar, sorry mevrouw, dit is een uiterst serieuze sociale kwestie. Het is wel degelijk een zaak van iedereen.

De linkse kant van de samenleving claimt zorgzaamheid en mededogen als haar voornaamste deugden. Is dit niet een vreemde claim, vanwege het gebrek van de liberaal om met empathie te kijken naar de foetus?

Nou, ik ben geen liberaal. Er is daar sprake van een gekortwiekte vorm van compassie. Het neigt ernaar vrij eenzijdig te zijn en alleen gefocust op het vermeende lot van de vrouw als een soort huisslaaf. We moeten beseffen dat hier legitieme zorgen en doelen achter steken. Vrouwen zijn te lang onderdrukt. Hun strijd voor meer autonomie is over het
algemeen zeker gerechtvaardigd. Maar de simplistische gevolgtrekking hiervan, als het gaat om abortus, heeft denk ik kenmerken van neurose en overdrijving. Ik denk dat sommige vrouwen als het ware wraak proberen te nemen, voor de eeuwen waarin mannen hen precies vertelden hoe ze moesten leven. Als de pro-life-beweging succesvol wil zijn, moet zij deze sentimenten echt begrijpen. Je kunt geen intelligente strijd voeren als je de impulsen die je bestrijdt niet op waarde kunt schatten.

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit het Leef Magazine. De volledige bronvermelding luidt: Maren, J. van, 2022, Vrouwensterfte door abortus: welke bewijzen zijn er?, Leef 38 (1): 21-23 (PDF).