Home » Abortus

Categoriearchief: Abortus

Aansturen op een abortus en een welkome tweeling – Bespreking ‘Welcome Twins’

“Josanne dacht na. Het was verleidelijk om tegen moeder te zeggen, dat de abortus al gebeurd was, maar dat kon natuurlijk niet. Moeder zou er dan toch achter komen dat ze gelogen had. Maar… wat moest ze zeggen? (…) Ze keek weer naar Miriam en Miriam knikte naar haar. (…) ‘O ja, ma, het is een tweeling…’. ‘Een tweeling?’ riep moeder verbaasd. ‘Ook dat nog … maar vertel op, je spreekt niet in de verleden tijd, dus die abortus moet nog gebeuren? Wanneer kun je terecht voor die behandeling?’”

Het is alweer drie jaar geleden dat Anita Kramer-Post haar debuut ‘Welcome Twins’ schreef. In 2018 verscheen dit boek bij uitgeverij Om Sions Wil. Een boek over een actueel thema: tienermoeders en abortus. Ook een belangrijk thema ziende op de waarde van het ongeboren leven en de keuze die gemaakt wordt om dit leven uit de weg te ruimen of te houden. Waardevol om te zien dat de schrijfster dit thema aanvliegt vanuit christelijke hoek. Het is daarmee een must-read voor onze jongeren (en ouderen).

De hoofdpersoon is Josanne, een meisje dat in het examenjaar van de HAVO zit. Ze wordt verliefd op Max, een jongen uit VWO-6. Al snel krijgen de twee een relatie. Max en Josanne grijpen vooruit op het huwelijk en Josanne wordt zwanger. Daarna breekt een zware tijd aan voor de kersverse tienermoeder. Max zet de relatie door het voorval op een laag pitje of breekt er zelfs zonder woorden mee. De moeder van Josanne is woedend over de zwangerschap en bittere vijandschap komt openbaar. Ze regelt zonder toestemming van Josanne een afspraak bij een abortuskliniek en neemt haar mee naar dit kliniek. Door samenloop van omstandigheden is het niet de moeder met haar naar binnengaat, maar een waakster bij de kliniek. Ervan overtuigd dat ze de abortus niet wil besluit Josanne dat ze de kinderen wil houden, ondertussen is ze er namelijk achter gekomen dat er een tweeling groeit in haar buik. Moeder wil niets meer met Josanne te maken hebben en Josanne wordt uit het huis geplaatst. Gelukkig kan ze erg goed met haar oma en het pleeggezin vangt haar goed op. Uiteindelijk komt het gelukkig met Max en haar weer helemaal goed. Hoe dat gaat, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen.

De schrijfster heeft veel gelezen over het thema en schrijft op boeiende en meeslepende wijze hierover. Abortus gaat ook het christendom niet voorbij. Het is tragisch dat soms zelfs christelijke ouders aansturen op abortus. Niet omdat de tienermoeder in levensgevaar is, maar vanwege gezichtsverlies of andere zorgen. Ik hoop dat dit boek tot les en zegen zal zijn, óók voor die ouders. Maar óók een les is voor onze tieners. Geslachtsgemeenschap? Bezint eer ge begint. Of beter: wacht tot ná de trouwceremonie. Voor wie deze verleiding niet heeft kunnen weerstaan en toch zwanger is geworden. Weet dat er organisaties zijn die jou willen helpen. Bijvoorbeeld Er is Hulp van de stichting Schreeuw om Leven.1

Dit boek wordt binnenkort te koop aangeboden in onze webshop.

Deze bespreking is onderdeel van het project ‘Onderwijzen en opvoeden voor de toekomst – Leren over onze vroegste geschiedenis in 2021’. In de komende maanden zal dit project verder uitgekristalliseerd worden. Een dergelijk opvoedings- en onderwijsproject zal ook onderdeel zijn van het meerjarenplan ‘Fundamentum 2022-2027’, met uiteraard ieder jaar een ander jaartal. Het boek is hier opgenomen in de lijst van gelezen kinder- en jeugdboeken.

Voetnoten

Doet u mee met de ‘Week van het Leven’?

Volgende maand start de ‘Week van het Leven‘. Om precies te zijn van 6 november 2021 tot en met 13 november 2021. Deze week wordt op 13 november 2021 afgesloten met de ‘Mars voor het Leven’. Helaas zal deze Mars in verband met de geldende coronamaatregelen toegankelijk zijn voor 500 mensen. Tijdens de Week van het Leven van 2021 wordt opnieuw aandacht gevraagd voor de positie van ongeboren kinderen én voor betere hulp aan vrouwen die onbedoeld zwanger zijn. Het thema is: ‘Bekijk het eens van de andere kant’. Steunt u deze actie ook? Bij het schrijven van dit artikel is er al ruim 100.000 euro op gehaald, maar om alle ideeën te kunnen uitvoeren is er 150.000 euro nodig. Naast een financiële gift kunt u ook de petitie ondertekenen waarin de regering wordt opgeroepen om de abortusgrens te verlagen. Namens Fundamentum heeft Jan van Meerten deze petitie ondertekend. De website van de ‘Week van het Leven‘ is hier te vinden.

Recht op leven van het ongeboren kind

Het recht op leven van het ongeboren kind is in verschillende wetten en verdagen vastgelegd. Het meest aansprekende is wel artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek Boek 1: “Het kind waarvan een vrouw zwanger is wordt als reeds geboren aangemerkt zo dikwijls zijn belang dit vordert.” In art. 26 van de Grondwet wordt ditzelfde voor de Koning nog eens op de rij gezet.

De zwangerschap begint zodra de bevruchting heeft plaats gevonden. Een nog ongevormd verborgen begin van een kind is daar. Wetenschappelijk staat vast dat er leven is. Gedurende de eerste twee maanden van de zwangerschap worden alle organen gevormd en na drie maanden werken alle zintuigen en zijn spieren en zenuwen gesynchroniseerd. Het kind kan dan pijn voelen.

Daarnaast wordt ieders leven beschermd in artikel 289 Wetboek van Strafrecht en in het bijzonder ongeboren leven in artikel 296 lid 1 t/m 4 Wetboek van Strafrecht. Abortus, dat is het afbreken van de zwangerschap, is strafbaar. Bovenal zijn er diverse verdragen waarin het recht op leven is beschermd. Zo is daar art. 6 Verdrag inzake de Rechten van het Kind dat het recht op leven veilig stelt. Krachtens artikel 2 van dat verdrag is onderscheid maken op grond van geboorte discriminatie. Ook staan dezelfde bepalingen in zowel het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, artikel 2 lid 1 en artikel 20 en 21, als in artikel 2 en 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. En last but not least zijn daar artikel 2 en 14 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden ((EVRM).

In de lijn van deze verdragen is artikel 296 lid 5 WvSr., het bevat de uitzondering op lid 1 van dat wetsartikel, een vreemde eend in de bijt. Vooral als we beseffen dat het EVRM door toetreding van Nederland tot dit verdrag directe werking en dus rechtskracht heeft voor iedere burger, dat wordt onderstreept door art. 94 Grondwet.

Art. 14 EVRM verbiedt het maken van enig onderscheid op grond van geboorte. Het kind waarvan de vrouw zwanger is, heeft hetzelfde recht als het kind dat reeds geboren is. Hieruit volgt dat de Wet afbreking zwangerschap in zijn geheel werkelijk niet strookt met het recht van de Europese Unie. Het is onwenselijk dat de wetgever deze wet als zodanig in redelijkheid handhaaft. Want de Nederlandse gezagsorganen zijn gebonden aan een eenmaal gesloten verdrag. Hoewel de wetgever niet zelf is gebonden aan wat hij vroeger heeft besloten, mag de wetgever niet in strijd handelen met deze verplichting van het EVRM. Het verdrag bindt, ook voor de toekomst. Het is nu aan de wetgever om deze oneffenheden recht te maken. Iustitia exaltat gentem (gerechtigheid verhoogt een volk).

Wat Exodus 21:22 ons vertelt over abortus

Misschien is het u weleens overkomen. Een atheïst, orthodoxe jood of misschien zelfs een christen, drukt u tijdens een discussie op het hart dat abortus helemaal niet wordt afgekeurd in de Bijbel. De passage waar men dan vaak naar verwijst is Exodus 21:22-25. Daarin gaat het over twee vechtende mannen die daarbij een vrouw zo aanstoten dat haar kind ter wereld komt. Loopt dit met een sisser af, dan zal een geldboete volstaan. Maar is er letsel, dan geldt de lex talionis, oftewel een leven voor een leven, een oog voor een oog, et cetera. De vraag is echter: letsel bij wie?

De Amerikaanse Greg Koukl studeerde af in de apologetiek (christelijke geloofsverdediging). Volgens hem is Exodus 21:22-25 allesbehalve een problematische passage voor de christen die opkomt voor ongeboren leven. Integendeel, het is juist dé passage die hij aanhaalt om zijn pro-life visie Bijbels te onderbouwen. Abortus provocatus wordt namelijk niet expliciet genoemd in de Schrift, maar in deze tekst van Mozes gaat het wel om een wettelijke implicatie. Hierdoor valt enige kritiek over poëtische lading weg. Maar hoe komt het dat critici hiermee juist een troef in handen denken te hebben?

Laten we de passage bekijken vanuit een vertaling die sommigen onder u misschien niet snel zullen openslaan, om te zien op welke manier deze tekst weleens wordt geïnterpreteerd. De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) geeft Exodus 21:22-23 als volgt weer:

“Wanneer twee mannen aan het vechten zijn en een van hen een zwangere vrouw raakt met als gevolg dat zij een miskraam krijgt, maar ze heeft verder geen letsel opgelopen, dan moet een boete worden geëist waarvan de hoogte door haar echtgenoot wordt vastgesteld; de rechters moeten op de betaling toezien. Heeft ze wel ander letsel opgelopen, dan geldt: een leven voor een leven, een oog voor een oog, …”

Deze vertaling suggereert dat de dader slechts een boete betaalt indien de vrouw een miskraam heeft waarbij het kind verloren gaat. Maar indien de moeder als gevolg van de worsteling sterft, geldt de strafmaat waarbij er een leven voor een leven moet worden gegeven. Op die manier lijkt het alsof de wet van Mozes de ongeborene niet beschouwt als volwaardig mens. Maar hier is de crux van het probleem: Heeft het Hebreeuwse woord in de grondtekst dezelfde betekenis als ‘miskraam’? Is er in Exodus 21:22 sprake van een kind dat dood ter wereld kwam, net als bij een miskraam? Dit is de belangrijkste vraag die een antwoord vereist. Want als dat zo is, betreft het Nederlandse woord ‘miskraam’ geen verkeerde keuze. Zo niet, dan verandert de betekenis van de tekst drastisch, aldus Koukl.

Het antwoord op deze vragen moet worden gezocht in de oorspronkelijke taal, het Hebreeuws. De betekenis van een woord is in iedere taal bepaald in twee stappen. We leren de reikwijdte aan betekenissen van een woord – oftewel, al zijn mogelijke definities – door het algemene gebruik te bekijken. We leren over zijn specifieke betekenis door te kijken naar de directe context. De relevante frase in de passage ‘dat zij een miskraam krijgt’ staat in het Hebreeuws opgeschreven als w’yase û (וּאְ צָיְו) ye ladêhâ (הֶ֔ דָלְי). Het is een combinatie van een Hebreeuws zelfstandig naamwoord, yeled, en een werkwoord, yasa, dat letterlijk betekent: ‘het kind komt voort’. Er zijn veel Bijbelteksten waarin ‘yasa’ wordt vertaald als ‘voortbrengen’ of ‘voortkomen’. Denk aan Genesis 8:17 waarin Noach de instructies krijgt om al het gedierte met hem te doen uitgaan, of Jeremia 1:5 dat pro-life veelvuldig aanhaalt: ‘Eer Ik u vormde in de moederschoot, heb Ik u gekend, en eer gij voortkwaamt uit de baarmoeder, heb Ik u geheiligd; tot een profeet voor de volkeren heb ik u gesteld’. In totaal wordt ‘yasa’ 1.061 keer gebruikt in de Bijbel, waarvan het niet één keer wordt vertaald als ‘miskraam krijgen’ behalve (door sommigen) in Exodus 21. Waarom?

De tekstuele context

Dit Bijbelse gebruik van ‘yasa’ laat ons iets belangrijks zien: niets aan dit woord impliceert de dood van het kind! Enkel de context van een passage kan ons dat vertellen, zoals in Numeri 12:12, dat spreekt over het ter wereld komen van een doodgeboren kind. Maar zulke conclusies kunnen niet worden gemaakt op basis van het woord ‘yasa’ alleen. Daar komt bij dat Mozes kon beschikken over twee andere woorden die wél kunnen verwijzen naar een miskraam, te weten ‘nepel’ (שכל) en ‘sakal’ (נֵ֥פֶל). Beide worden meestal vertaald als ‘misdracht’ of ‘misgeboorte’ (zie bijv. Gen. 31:38, Job 3:16, Psalm 58:9). Als de passage dan wordt vertaald vanuit de letterlijke betekenis, zoals in de Herziene Statenvertaling, ziet dat er zo uit:

‘Wanneer mannen vechten en daarbij een zwangere vrouw zó treffen dat haar kind geboren wordt, maar er geen dodelijk letsel is, dan moet de schuldige zeker een boete betalen, zo groot als de echtgenoot van de vrouw hem oplegt. Hij moet die betalen via de rechters. Maar als er wel dodelijk letsel is, moet u geven leven voor leven.’

Dit keer lezen we dat de tekst slechts een boete oplegt bij een vroeggeboorte, maar wanneer er sprake is van letsel voor een van de betrokken partijen (vrouw of kind) dan zal een zwaardere straf gelden. De christelijke theoloog Miljard Erickson zegt hierover dat ‘er geen specificatie is over wie er letsel dient op te lopen voordat de lex talionis [leven voor een leven] effectief wordt. Het principe wordt toegepast op de moeder of het kind.’

Los van deze vertaling is het duidelijk dat het doden van een kind – en laten we niet vergeten dat deze tekst inderdaad refereert aan een kind – een criminele daad is. Er bestaat in de Torah geen rechtvaardiging voor abortus op aanvraag. In plaats daarvan hebben we, volgens Greg Koukl en vele anderen, een goed argument in handen voor het feit dat de Heere dezelfde waarde toekent aan geboren én ongeboren mensen.

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit Leef Magazine. De volledige bronvermelding luidt: Develing, C., 2020, Wat Exodus 21:22 ons vertelt over abortus, Leef 36 (3): 16-17 (PDF).