Van Opheusden komend, fietste ik op 8 september over de Rijnbandijk naar Kesteren. Bij De Spees hoorde ik ineens een luid “kie-kie-kie-kie-kie-kie…”. Warempel de roep van een Torenvalk en dat in september. Meestal is de vogel buiten het broedseizoen zwijgzaam.
Even later kreeg ik twee Torenvalken te zien en wel gezamenlijk op de nestkast die hier al jaren aan een paal hangt. Dit jaar werden hier zelfs zes jongen grootgebracht!
Was nu het schelle ge’kie’ker een soort vreugdevolle begroeting van het mannetje van het vrouwtje, een soort talk ten behoeve van de onderstreping van de relatie? Want bij Torenvalken die het hele jaar door in hetzelfde territorium verblijven is de kans groot dat ze meerdere jaren achter elkaar met dezelfde partner broeden.
De foto geeft fraaie verschillen te zien tussen mannetje en vrouwtje. Man met grijze kop en grijze staart met zwarte eindband, vrouw met geheel roodbruine bovenzijde en staart zonder zwarte eindband (dit laatste gegeven is op de foto niet te zien).
Het aantal broedparen van deze edele vogel is in ons land, en zeker ook in onze regio zorgelijk. Sinds 1990 is zo’n 75% van de Torenvalken verdwenen, onder meer door voedselgebrek. Wat meer Torenvalknestkasten ophangen, niet ver van de rivierdijken af met hun mooie bermen?!
Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit Het GemeenteNieuws. De volledige bronvermelding luidt: Kooij, H. van der, 2026, Een edel paar, Het GemeenteNieuws 25 (42): 15.