Zeker, het is bekend. In de staande uitdrukking schrijf je hard met een -d aan het eind, dus hard tegen hard. Maar in dit geval gaat het toch echt om het hart. Een hard oordeel, tegenover een liefdevol hart.
Als dit artikel verschijnt zijn de Tweede Kamerverkiezingen al ruim een week voorbij. De ernstigste wonden zijn gelkikt. De grootste opluchting is weer wat geluwd. En in het parlement zou de zin klinken: ‘…en gaat over tot de orde van de dag’. Oftewel, alles gaat weer zijn gewone gang.
Hart
Maar toch, maar toch! Wat een harde woorden zijn er gesproken in aanloop naar die verkiezingen. Wat werden politici op hun hart getrapt, zeker als het ging om fijngevoelige thema’s, zoals de strijd rond leven en dood of de vrijheid van onderwijs. Terwijl er genoeg werk aan de winkel is met de grote problematiek waar politiek Den Haag zich (eindelijk) over moet buigen. Dan denk je aan de woningnood, de stikstofproblematiek, de asielvraagstukken. Dat zijn nog eens onderwerpen.
Maar in de verkiezingscampagne komen allerlei thema’s langs die zomaar ineens kunnen worden uitvergroot. In dit geval ging het inderdaad om onderwerpen die ons aan het hart gaan. Die soms hartverscheurend zijn, zoals de bittere abortuscijfers. Die soms hartbrekend zijn, zoals de worsteling die jongeren (en ouderen) kunnen hebben over hun gerichtheid. Of, die harteloos zijn, zoals de free-Palestine beweging die niets van Israël moet hebben. En zeker, bij alle drie deze onderwerpen moeten we zelf ook de zorgvuldigheid betrachten in onze verwoordingen, maar het ging er wel hard tegenaan.
Hard
Misschien heeft u het wel meegekregen. De SGP had in aanloop naar de Week van het Leven, die dit jaar valt van 8 tot 15 november (en waarbij uw betrokkenheid bijzonder wordt gewaardeerd!), een serie grote advertenties op de billboards langs de Nederlandse snelwegen. Het ging daarbij niet om een SGP-reclame, maar om een bewustwording op een voor de SGP wel zeer cruciaal thema, namelijk de abortuspraktijk. Deze campagne liet enkele redenen zien die leiden tot de keuze om wel of niet een abortus te overwegen. Voor degenen die de pro-life beweging volgen, waren het geen vreemde voorbeelden. Het is gewoon echt zo dat er regelmatig voor abortus wordt gekozen, omdat het niet uitkomt, omdat de partner niet toe is aan een kind, omdat het geslacht van het kind (tegenwoordig noemen we dat het gender) niet gewenst is, omdat er te weinig geld is voor de verzorging van een baby. Doel van de campagne was om aandacht te vragen voor het scherp oplopende aantal abortussen van 30.000 naar 40.000 per jaar.
Nou, Chris stoffer heeft het geweten. Smaad en hoon, sterker nog, pure vijandschap was zijn deel. Terwijl hij in alle rust, en in alle ernst, bleef aangeven dat het hem er om ging het gesprek hierover op gang gte brengen, omdat het hem aan het hart gaat. Maar het werd hard tegen hart.
Hetzelfde lot trof de reformatorische scholen. Een onderzoek van het programma Nieuwsuur was gericht op de praktijk op de islamitische en reformatorische scholen. Voor wat betreft de reformatorische scholen, de wijze waarop deze scholen invulling geven aan seksualiteit vanuit Bijbelse waarden en normen wordt niet gepikt door de samenleving. Het hart van het reformatorisch onderwijs ligt bij het vormen van jongeren dicht bij de Bijbel, maar wat werd er hard tegenaan gebeukt. Opnieuw, hard tegen hart!
En als laatste voorbeeld de situatie die is ontstaan in Gaza als gevolg van de verbijsterende aanslagen op 7 oktober 2023. Blijkbaar is een groot deel van de bevolking dat vergeten, en is er geen begrip voor de trits die in de politieke arena werd uitgedragen door de SGP. Namelijk, eerste de gijzelaars vrij, dan moet Hamas verdwijnen, vervolgens dat Israël zich mag verdedigen, en ja, ze moeten humanitaire hulp toelaten en we moeten de Israëlische regering aanspreken op te ver doorgeschoten gedrag. De tegenstanders van Israël gebruiken misschien wel dezelfde trits, maar dan in omgekeerde volgorde, En dat gaat hard tegen hart!
En nu?
De verkiezingen zijn voorbij, de rust lijkt weergekeerd. Eerst zal er een proces op gang komen van verkennen, informeren en formeren. Hoe lang het gaat duren, we weten het niet. Maar het is zeker niet denkbeeldig dat de bovengenoemde thema’s zomaar meegenomen zullen worden in de marge van dat proces. Dat is uitermate zorgelijk, want voordat je het weet is een thema ineens een cruciaal onderdeel van het beleid van de toekomst.
Dat kan je heel somber maken, of ernstig verontrust. Juist dan is het goed om de vraag te stellen: ‘En nu?’ Het antwoord ligt in de bekende Psalm 39: ‘En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U’. Dat is een heerlijke verwachting, en een gegronde hoop.
Dit artikel is met toestemming overgenomen uit De Saambinder. De volledige bronvermelding luidt: Schalk, P., 2025, Hard tegen Hart, De Saambinder 103 (45): 6-7.