Op 2 mei in de Marspolder aan de noordkant van de plas over een smal, onverharde looproute proberen te fietsen. Ik kwam een heel eind, zelfs een stuk vegetatie met bijna een halve meter hoge bereklauwen aan weerskanten kon worden getrotseerd. Tot vlak voor het eind een sloot opdook waar alleen lopend over een dwarsschot over te komen was.
Gelukkig bood een eindje terug een houten brug over een grenssloot uitkomst: via een verhard pad van een boomkwekerij kon toch de Rijnbandijk worden bereikt. Maar voor een tweede keer zie ik in deze route geen gat, zie ik deze route niet meer zitten.
Halverwege kreeg ik wel bedelende jongen te horen. In de stam van een dikke els werd een spechtholte ontdekt. Spreeuwen broeden graag in holten van bomen, nestkasten of gaten en kieren in gebouwen. Ze zijn creatief in het zien van gaten.
Niet atlijd met een goed resultaat. ‘Vroeger maakten mensen terracotta spreeuwenpotten die ze aan een muur hingen. Spreeuwen broedden er graag in.’ Maar kort voordat de jongen uitvlogen werden ze van het nest geplukt voor de kookpot (Vogelbescherming).
Spreeuwen lijken zwart, maar de foto toont aan dat de veren kleurrijk zijn. Ze kunnen geweldig menselijke geluiden en de zang van andere vogels imiteren. Het zijn echte zangkunstnaars.
Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit Het GemeenteNieuws. De volledige bronvermelding luidt: Kooij, H. van der, 2026, Spreeuw ziet er gat in!, Het GemeenteNieuws 25 (22): 5.