De gesprekken die Kees van Helden, coördinator bij de vereniging Kies Leven, voert in christelijk Nederland baren hem zorgen. ‘Een meisje van vijftien vertelde dat zij en haar vriendinnen standaard de morning-after-pil in hun tas hadden. Als een vorm van ‘na-bescherming’.’
Het beeld dat Nederlanders krijgen voorgeschoteld over abortus is sterk ideologisch gekleurd en ziet er in grote lijnen als volgt uit: abortus is zorg, heeft geen gevolgen, het embryo is nog geen kind, spijt bestaat niet en een stijgend aantal abortussen is alleen maar goed, want dat laat zien dat de ongewenst zwangere vrouwen de abortuszorg weten te vinden.
Dat deze berichtgeving gevolgen heeft, was te merken bij de gesprekken die ik voerde op reformatorische scholen, op jongerenavonden, tijdens pinksterconferentie Opwekking, Strandheem festival, Terdege Zomerfair, de Duikenburgse dagen, familiedagen en andere christelijke bijeenkomsten.
Laat ik een aantal ontmoetingen proberen weer te geven om mijn zorgen te uiten.
Gemeenschap vóór het huwelijk
In gesprekken met christelijke jongeren, bleek zeer regelmatig dat christenen niet verschillen van de niet-gelovigen als het gaat om gemeenschap vóór het huwelijk. Dit werd recht gepraat met: ‘God heeft de seksualiteit geschapen om ook in je verkeringstijd van te kunnen genieten.’ En: ‘Als je dan toch zwanger raakt, dan doe je schuldbelijdenis en kun je gewoon alsnog een goed huwelijk hebben.’
Andere jonge meiden vertelden dat ze liever voor de abortuspil zouden kiezen dan dat ze voorin de kerk schuldbelijdenis zouden moeten doen. Om zo niet de schande voor de gemeente te hoeven dragen.
Een meisje van vijftien vertelde dat zij en haar vriendinnen standaard de morning-after-pil in hun tas hadden. Als een vorm van ‘na-bescherming’.
Moeder van zeventien
Een jonge moeder van zeventien vertelde over haar tijd dat ze zwanger rondliep op een reformatorische school en medestudenten haar nariepen in de aula. ‘Als je een kind wil, dan moet je bij haar zijn.’ Ze had het er nog moeilijk mee.
Een vrouw vertelde over de dochter van een vriendin die op vijftienjarige leeftijd zwanger raakte en koos voor haar kindje. Ze is letterlijk in de steek gelaten door haar vriendinnen op een christelijke school, omdat ze zo stom was om geen abortus te doen en zo haar leven vergooide.
Een vader vertelde hoe hij op een ouderavond werd aangesproken door andere ouders, waarom zij hun dochter ‘opzadelden’ met een kind. ‘Hij had de zwangerschap toch ook anders kunnen oplossen?’
Een leerkracht vertelde over een meisje dat zwanger was, maar ‘gelukkig’ een miskraam kreeg. Of was het toch door een abortuspil?
Bloedklonten zo groot als mandarijnen
De verpleegkundige op een spoedeisende hulppost vertelde over een vijftienjarig meisje dat met zestien weken zwangerschap de abortuspil had genomen en bloedklonters verloor zo groot als mandarijnen. Ze wilde niet vertellen hoe ze aan de abortuspil was gekomen.
Mijn hart huilt terwijl ik deze reacties opschrijf. Maar ik ben er nog niet. Tot vier keer toe heb ik gesproken met vrouwen die te maken hadden met misbruik, door hun vader, buurman, vrienden en andere familieleden. Wat een intens leed.
Een andere vrouw vertelde over de geboorte van haar kindje wiens vader tegelijkertijd ook haar opa is. Ze heeft wel contact met haar kind, maar het kind weet nog steeds niet dat zij haar moeder is en wie de vader is. De intense pijn die de vrouwen met zich meedragen is niet te beschrijven.
Kind van een verkrachter
Er is nog een derde groep mensen met wie ik heb gesproken dit jaar. Vrouwen en mannen die kind zijn van een verkrachter, waarbij de moeder er niet voor heeft gekozen om het kind van een verkrachter te aborteren. Deze mensen hebben een crimineel als vader en worden tegelijkertijd door de samenleving als ongewenst gezien. Bij verkrachting is een abortus een legitieme reden …
Ook christenen zien in deze situatie een abortus als legitieme reden. De kinderen van vrouwen die niet kozen voor deze optie ervaren de opmerking ‘je wil toch geen kind van een verkrachter’ als zeer pijnlijk. Ze voelen zich niet gewenst, volgens de samenleving hadden ze beter niet geboren kunnen worden.
Kind van een verkrachter
Er is nog een derde groep mensen met wie ik heb gesproken dit jaar. Vrouwen en mannen die kind zijn van een verkrachter, waarbij de moeder er niet voor heeft gekozen om het kind van een verkrachter te aborteren. Deze mensen hebben een crimineel als vader en worden tegelijkertijd door de samenleving als ongewenst gezien. Bij verkrachting is een abortus een legitieme reden…
Ook christenen zien in deze situatie een abortus als legitieme reden. De kinderen van vrouwen die niet kozen voor deze optie ervaren de opmerking ‘je wil toch geen kind van een verkrachter’ als zeer pijnlijk. Ze voelen zich niet gewenst, volgens de samenleving hadden ze beter niet geboren kunnen worden.
Abortus uit het verleden
En dan is er nog de groep vrouwen die met tranen in hun ogen vertellen over de pijn die ze met zich meedragen van een abortus uit het verleden. En ja, ook in christelijk Nederland.
Deze gesprekken maken mij ongerust en houden me bezig. Regelmatig voel ik mij als de knecht van Elisa, over wie in 2 Koningen 6 geschreven wordt dat hij bang is vanwege de overmacht van het vijandige Syrische leger. Ik houd me dan vast aan de woorden die daarna komen: ‘Vrees niet; want die bij ons zijn, zijn meer, dan die bij hen zijn.’
Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit het Nederlands Dagblad. Bron: Helden, K. van, 2025, Het is zorgelijk hoe christenen over abortus praten, Nederlands Dagblad 82 (22.170): 14-15 (Artikel).