‘Stadsgarage Erasmbusbrug’, lezen we op het groene bord boven ons hoofd. We rijden er onder door, blijven voor het poortje staan en drukken op de knop voor het kaartje. De slagboom gaat open en we kunnen naar binnen. Een ruime parkeergarage! We zetten de rolstoel in elkaar. Lopen gaat nog wel, maar een lange afstand wordt lastig.
Woorden van de arts uit Nijmegen echoën nog na: ‘Wij kunnen niets meer voor u doen. Hopelijk zijn er in het Erasmus MC te Rotterdam nog opties over waar u voor in aanmerking kunt komen, bijvoorbeeld een harttransplantatie’. Rotterdam, een stad die ver weg ligt. Rotterdam, een stad waar we niet vaak kwamen en zeker niet vanwege medische redenen. De uitnodiging voor een kennismakingsgesprek en een eerste controle was op de mat gevallen. De envelop was opengemaakt: 23 december 2022. Vlak voor Kerst naar Rotterdam. Een hotel was geboekt, want in één dag heen-en-terug dat gaat niet (meer). Zwak, moe, verdrietig, uitgeput.
Met de rolstoel gaan we naar het hotel. Ai…een tegenvaller. We kunnen het hotel alleen binnenkomen via een betonnen trap. Hoe moet dat met een rolstoel? Terwijl we dat zo overdenken, stappen twee vriendelijke Rotterdammers op ons af. ‘Moeten wij u helpen?’ Ik stap uit de rolstoel en loop, zo goed en kwaad als het gaat, de betonnen trap op. De Rotterdammers beiden aan één kant met de rolstoel: binnen! Gelukkig geen tegenvallers meer. We stappen de kamer binnen en lopen naar het raam. Wat een prachtig uitzicht, zo met al die lichtjes en de Erasmusbrug. Helaas…het zicht is niet erg uitgebreid, want een mist komt op. We schuiven de gordijnen dicht. Slapen, want morgen…!?
We slaan onze ogen open. Vandaag!? Ik loop naar het raam en kijk naar buiten: dikke mist. Ja, zo voelt dat ook van binnen. ‘Ik ben wel wakker geworden, maar hoe zal het verder gaan? Wat als ze in het Erasmus MC ook moeten zeggen dat ze niets meer kunnen doen?’ Een stil gebed stijgt omhoog: Heere help! Ik loop bij het raam vandaan en samen met mijn vrouw eten we rustig ons ontbijt op, in de hotelkamer. We maken ons klaar en gaan op pad. Met enige moeite komen we uit het hotel. In één nacht was de ingang kennelijk nog niet veranderd. Eerst de koffers naar de auto. Het is nog steeds mistig.
De bagage ligt weer in de auto. Ik kijk omhoog. Een reusachtige toren doemt voor mij op. Dáár heb ik over gelezen en de bouw vanaf het bed online gevolgd: de Zalmhaventoren. Terwijl ik blijf kijken, vertel ik wat wetenswaardigheden aan mijn vrouw. ‘Wacht…even een foto maken.’ Een verdrietige trek komt op mijn gezicht. Wat zou ik die foto, bij thuiskomst, graag aan onze zoon Jarco willen laten zien. Hij was verzot op zulke wetenswaardigheden, maar dát kan niet meer, we hebben hem vijf maanden geleden moeten begraven. Dan herinner ik mij iets, mijn oomzeggend neefje, is vandaag jarig. Ja, die stuur ik, via de familiegroepsapp, de foto. ‘Kijk, de Zalmhaventoren in de mist. Dit is, met 215 meter, de hoogste toren van Nederland.’ We lopen weer verder, in de mist, letterlijk en figuurlijk. Wat staat ons te wachten? Is dit nog maar het topje van de ijsberg? ‘Heere, U weet het!’
‘Goedemorgen, meneer Van Meerten! U komt voor de ECG, u weet hoe het werkt?’ ‘Ja, dat is gesneden koek (helaas)’ Even later: ‘Zo dat zit er weer op, ik heb u al aangemeld voor het gesprek bij de dokter’. Het wachten duurt niet lang. De dokter roept ons binnen. Een gesprek volgt. Hoe gaat het? Wat is uw medische verleden? Hij vertelt ook wat over de mogelijkheden die er zijn in het Erasmus MC, voor een LVAD of harttransplantatie. ‘Maar dan moet u wel door de screening komen’. Hij sleutelde wat aan de medicatie en gaf nog een extra medicijn. Een van de oudste medicijnen die gebruikt wordt bij hartfalen: Digoxine. Bovendien nog een opsteker: ‘Uw spierdystrofie is de enige spierdystrofievariant die we aan een donorhart helpen, bij de andere varianten is dat zeer onverstandig’. ‘We zien elkaar volgende maand weer, dan bespreek ik met u de voorbereidingen die nodig zijn voor de screening. Ik ben ook een mens, al heb ik jarenlang ervaring. Ik doe mijn best voor u, maar meer kan ik ook niet. We moeten hopen en bidden.’ Naar huis. Er is nog doen aan, er is nog doen aan! Letterlijk en figuurlijk! ‘Heere, U zij alle dank, lof en eer!’ 23 december 2022, ons eerste bezoek aan het Erasmus MC. Van ‘Wij kunnen niets meer voor u doen!’ naar ‘Er is nog doen aan!’ Nu de screening nog… Terug naar de parkeergarage bij de Erasmusbrug. Buiten is het wel wát opgeklaard, maar de top van de toren is nog steeds niet goed zichtbaar. Want wat zal de toekomst ons brengen?
Inmiddels heeft de harttransplantatie plaatsgevonden en mag het naar omstandigheden erg goed gaan. Met dankdag schreef ik er een stukje over voor onze website.