Een harttransplantatie is een aangrijpende operatie waarbij een ziek hart wordt vervangen door een donorhart. In 2024 hebben er in Nederland 79 harttransplantaties plaatsgevonden, verdeeld over drie medische centra. De operatie duurt zo’n 4 tot 10 uur, afhankelijk van welke complicaties er optreden. Na transplantatie moet de patiënt zijn leven lang medicatie slikken om afstoting te voorkomen. Ongeveer 85% van de patiënten overleeft het eerste jaar, na tien jaar is nog ongeveer 50% in leven.
We lezen het bovenstaande, verwonderen ons erover dat de Heere medici veel gaven heeft gegeven, staan er misschien nog even bij stil en gaan daarna weer over tot de orde van de dag. Totdat… je er zelf mee geconfronteerd wordt. Na twee jaar en twee maanden op de wachtlijst gestaan te hebben, kwam het langverwachte telefoontje. 27 april 2025 (op zondag) om kwart voor negen. Er werd gebeld… ‘Anoniem’, stond op het scherm. Wie kan dat zijn? De beller viel, na het noemen van haar naam, direct met de deur in huis: ‘We hebben een donor voor u’. Het bleef aan onze kant stil. ‘Meneer, bent u er nog?’ ‘Ja, maar daar ben ik even stil van’. De stem ging verder: ‘Dat kan ik mij wel voorstellen. Maar u hoeft niet te haasten, als u zachtjes aan deze kant op komt dan is dat goed. U moet eerst gecontroleerd worden. Als alle bloed- en infectiewaarden goed zijn dan wordt u morgenvroeg geopereerd volgens de klassieke methode. Als tenminste het hart na beoordeling ook goedgekeurd is’.
Na nog wat zaken besproken te hebben, maakten we onze meiden wakker, pakten we de bus in, deden wat laatste dingetjes en gingen op reis. Eerst nog langs de begraafplaats waar ons zoontje begraven is. Ik keek naar zijn graf en toen naar het lege graf ernaast. ‘Zal de operatie morgen slagen of moeten mijn vrouw en kinderen mij na morgen ook hier begraven?’, schoot het door mij heen. Een stil gebed steeg op naar de hemel.
Laat in de avond zaten we samen (met onze (schoon)ouders en kinderen) in het kamertje van de opname. We lazen Psalm 31 en zongen Psalm 25:8 en 6. ‘Duizend zorgen, duizend doden kwellen mij angstvallig hart’. Maar ook: ‘Mijn tijden zijn in Uw hand’. De volgende dag namen we afscheid van elkaar. Onze (schoon)ouders en kinderen gingen mee tot de lift. Afscheid: voorgoed of tijdelijk? We wisten niet wat er boven ons hoofd hing. Mijn vrouw mocht mee tot de holding. Daar hoorden we dat het hart goedgekeurd was. Opnieuw afscheid nemen, nu van mijn lieve vrouw. De operatietafel op, met het zieke hart. De mensen bij de operatietafel begonnen een gesprek met mij. Lang duurde dat niet, want al snel deed de narcose zijn werk.
Dit artikel verscheen eerder in het gezinsblad ‘Om Sions Wil’ en is met toestemming van de redactie hier overgenomen. De volledige bronvermelding luidt: Meerten, J.W. van, 2025, Langverwacht telefoontje, Om Sions Wil 2025 (18): 25. Hier is wat meer te lezen over ‘Om Sions Wil’.
COLUMN 2: Archeologie op Urk.
COLUMN 3: Langverwacht telefoontje.