“Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn (Psalm 104:34a)”
Vaak gaan we zo gehaast door het leven dat we vergeten om ons heen te kijken. Het is goed om rust te nemen en te letten op wat er allemaal is te zien. Zodat je jezelf gaat verwonderen over Gods schepping. De dichter van Psalm 104 heeft dat ook gedaan. Hij bewondert wat hij ziet.
De dichter ziet dat de HEERE de fontein uitzendt tussen de dalen (vers 10). Met fonteinen worden waterbronnen bedoeld. De daaruit voortkomende beekjes stromen tussen de bergen door. Je hoort het klaterende geluid van de watervallen. Alle dieren van het veld kunnen daaruit hun dorst lessen (vers 11). Vervolgens verdampt het water. De bergen krijgen regenwater (vers 13). De aarde wordt weer vochtig. Als gevolg daarvan spruit het gras uit voor de beesten en voor de mensen groeien de gewassen (vers 14). De HEERE doet het brood uit de aarde voortkomen in de vorm van het graan. Ook de wijn, waardoor mensen vrolijk worden, is aan God te danken (vers 15). Het bestaan van water alleen al is een wonder. Zonder water is er geen leven mogelijk. Toch vinden wij het heel gewoon. Maar wie goed kijkt, ontdekt hoe wonderlijk het is. De Heere maakte niet alleen het water, maar Hij zorgt er ook voor dat het zich blijft verspreiden. Gods hand gaat schuil achter de waterkringloop. Hoe groot zijn Uwe werken, o HEERE! Gij hebt ze alle met wijsheid gemaakt.
Denk ook eens na over het ritme van dag en nacht. De Heere heeft de loop van de zon en maan bepaald. Als het donker wordt, komt de dierenwereld tot leven. De roofdieren gaan er ’s nachts op uit om hun prooi te vangen. Ze verwachten hun voedsel van God. Wanneer de zon weer opgaat, kruipen ze weg in hun holen. Dan gaat de mens naar zijn werk tot het weer avond wordt (vers 21-23). Zie hoe wonderlijk het ritme van dag en nacht is afgesteld.
De schepping is als een compleet ingericht huis, geschikt voor al haar bewoners. Voor elk schepsel is er eten. Aan alles is gedacht. De enorme diversiteit in de natuur wijst op de schepping van God. Alles wat leeft, krijgt van God zijn voedsel. Maar als God Zich terugtrekt en Zijn zegen inhoudt, dan sterft alles (vers 27-29).
Laat eens op je inwerken wat er allemaal te zien is om je heen. We hebben geopende ogen nodig, zodat we Gods grootheid ontdekken in de schepping. Het is ook een vrucht van Gods genade dat we van de schepping gaan houden. Dan mogen we ons verwonderen dat er nog zoveel moois is overgebleven na de zondeval. Neem er maar de tijd voor. Dan moet je toch haast wel tot de uitroep komen: Loof den HEERE, mijn ziel! O HEERE, mijn God! Gij zijt zeer groot (vers 1). Want achter alles wat je ziet gaat de grootheid, de macht en de wijsheid van de HEERE schuil.
De grootheid van God blijkt ook in indrukwekkende natuurverschijnselen. De HEERE hoeft maar naar de aarde te kijken en ze begint te beven (vers 32). Als dat tot ons doordringt beseffen we onze kleinheid tegenover de majesteit van God. Tegelijkertijd wordt ook Gods genade zichtbaar in de schepping. We ontvangen nog zoveel uit Zijn hand, terwijl we het niet verdienen.
Zo kun je vanuit verwondering over de schepping komen tot overdenking van God. De dichter zegt: Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn. Het is aangenaam om je gedachten op Hem te richten. Als je Gods wijsheid en goedheid opmerkt, groeit de blijdschap in het hart. Van nature denken we niet aan God. Maar als we nu eens echt de tijd nemen om over Hem te mediteren, en te mijmeren over Zijn werken… Het zal zoet zijn. Waarom nemen we er niet meer tijd voor? Als je ogen ervoor open gaan, dan wil je toch, zolang je het levenslicht geniet, Hem verhogen in je lied (vers 17 ber.)?!
Dit artikel verscheen eerder in het gezinsblad ‘Om Sions Wil’ en is met toestemming van de redactie hier overgenomen. De volledige bronvermelding luidt: Wout, L. van ’t, 2026, Zoete overdenking, Om Sions Wil 2026 (12): 4-5. Hier is wat meer te lezen over ‘Om Sions Wil’.