Op de dag dat een rechter een automobilist veroordeelde voor een ongeval waarbij een zwangere vrouw en haar ongeboren kind omkwamen, werd een wetsvoorstel ingediend om abortus uit het strafrecht te halen. Sander Faas, actief bij de SGP-jongeren, wijst in zijn column op deze pijnlijke tegenstelling.
Op dezelfde dag dat een jongeman werd veroordeeld voor roekeloos rijgedrag, waardoor een vrouw en haar ongeboren kind omkwamen, diende Pro een wetsvoorstel in om abortus uit het strafrecht te halen. Terwijl de rechter nadrukkelijk rekening hield met de dood van het kind van de vrouw die vijftien weken zwanger was, en met de extra impact die dit op de nabestaanden heeft, stonden anderen te juichen bij de campagne die het doden van ongeboren kinderen in de categorie ‘zorg’ wil plaatsen. ’s Avonds mocht Pro-Kamerlid Lisa Vliegenthart de initiatiefwet bij Pauw & De Wit aan tafel verdedigen, zonder gestoord te worden door kritische tegengeluiden. Op dit optreden is nogal wat aan te merken.
Is abortus zorg?
Allereerst stelt ze dat abortus zorg is. Maar wat verstaan we eigenlijk onder zorg? Zorg is hulp en aandacht voor wie dat nodig heeft. In een professionele context leggen artsen een eed af. Daarmee beloven ze onder andere te zorgen voor zieken, gezondheid te bevorderen, lijden te verlichten en de patiënt geen schade te doen. In dit kader vechten artsen bijvoorbeeld om een te vroeg geboren kind te redden, in het buitenland soms al na 22 weken zwangerschap. Hoe kan het doden van een kind, alleen omdat het nog niet geboren is, binnen deze definitie en belofte vallen? In de biologische wetenschap bestaat namelijk brede consensus dat het leven begint bij de bevruchting. Pro, dat wil opkomen voor kwetsbaren, wil het afnemen van het leven van de állerkwetsbaarsten tot een recht maken.
De stijging van het aantal abortussen
Gelukkig zijn veel Nederlanders het er nog wel over eens dat abortus iets verdrietigs is. Iets wat je alleen doet als je situatie je daartoe dwingt. Als SGP-jongeren vinden we dat zorg gericht moet zijn op het voorkomen hiervan. Hoewel Vliegenthart het probeert te ontkennen en te bagatelliseren, wordt haar terecht voorgehouden dat het aantal abortussen de afgelopen jaren explosief is gestegen: van 31.049 in 2021 naar 39.332 in 2023. Dat is vergelijkbaar met vier schoolklassen per dag. Deze week bleek dat er ook vorig jaar weer een stijging was, naar bijna 40.000. Ook bleek dat het aantal abortussen bij meisjes jonger dan vijftien jaar vorig jaar 2,5 keer zo hoog was als het jaar daarvoor. Een dergelijke stijging vraagt om serieus onderzoek naar de oorzaken. PRO stemde hiertegen, hoewel Vliegenthart toegeeft dat ze geen idee heeft of de door haar geopperde oorzaken inderdaad kloppen. Ook schokkend is de uitspraak: ‘Die aantallen, die doen er eigenlijk veel minder toe.’ Zelfs als je de abortus zelf geen probleem vindt, kan het je toch niet koud laten dat jaarlijks tienduizenden vrouwen zulke problemen hebben dat ze besluiten dat het laten weghalen van hun eigen kind een oplossing is?
Het recht op keuze en het recht op leven
Vliegenthart pleit voor een recht op abortus, wat zou horen bij het recht op een eigen keuze van de vrouw. Maar waar zijn de meest fundamentele mensenrechten voor het kind? Waar is de keuze van het kind? Zou het kind niet kiezen voor leven? Terecht noemt ze dat ‘we’ abortus de laatste jaren als vanzelfsprekend zijn gaan zien. Wat ons betreft een trieste ontwikkeling, want iets wat zo ingrijpend is, zou toch niet vanzelfsprekend moeten zijn? Ten slotte stelt ze dat abortus in Nederland en wereldwijd gigantisch onder druk staat. Zelfs onderzoekers van het Center for Reproductive Rights concluderen ‘dat de afgelopen drie decennia zijn gekenmerkt door een overweldigende trend richting de liberalisering van abortuswetgeving in alle regio’s’. In Nederland zijn er ook de afgelopen jaren nog grote stappen gezet, met onder andere de afschaffing van de bedenktermijn en de beschikbaarheid van de abortuspil bij de huisarts.
Durven we onder ogen te zien wat abortus inhoudt?
Laten we eerlijk naar onszelf zijn. Durft u onderzoek te doen naar hoe een abortus eigenlijk in zijn werk gaat? Durft u beelden te bekijken? Weet u dat een baby al vanaf de tiende week van de zwangerschap armen en benen en zelfs handen en voeten heeft? Vraagt u eens aan een moeder of het klopt dat het kind al vanaf twintig weken, of zelfs eerder, duidelijke tekenen van leven geeft door te schoppen! Is het dan niet logisch dat in de rechtszaak uit de inleiding door de nabestaanden ‘op indringende wijze’ werd ‘verwoord hoe het onverwachte verlies van het slachtoffer en haar ongeboren kind voor veel verdriet, boosheid en gemis hebben gezorgd’?
Laten we staan voor de beschermwaardigheid van het leven en de erkenning hiervan niet uit het strafrecht halen! Laat uw stem horen en kom bijvoorbeeld naar de Mars voor het Leven op 14 november!
Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website CVandaag. Het originele artikel is hier te vinden.