Bijna zes weken lang kwam ik niet thuis. En misschien wist ik niet eens meer waar ’thuis’ was. Ik logeerde tijdens de periode dat Jan was opgenomen tegenover het ErasmusMC in het Familiehuis Daniel den Hoed. Zodat ik in deze intensieve periode dicht bij Jan kon zijn. Een plek met lotgenoten en betrokken vrijwilligers. Mensen met wie er in korte tijd een band werd gesmeed. Waar we elkaar tot steun waren, naast familie en vrienden. In tijden van zorgen vallen maskers weg en ontstaat er ruimte voor verbinding.
Die verbinding was er. In de keuken, tijdens het ontbijt. Maar vooral… aan de puzzeltafel. Elke avond, na het bezoekuur, schoven we één voor één aan. We luisterden naar elkaar. We vierden kleine en grote overwinningen. Zoals de eerste keer dat het Jan lukte om zelf een uur te ademen. We deelden stappen vooruit, maar ook achteruit. Het was een bijzondere, rauwe en tegelijk waardevolle tijd in dat huis.
Onze meiden hadden mij net zo nodig als dat ik bij Jan moest zijn. Ik heb me meer dan eens verscheurd gevoeld tussen mijn rol als moeder en echtgenote. Het lukte eerst nauwelijks om beide te zijn, omdat ik mijn echtgenoot bijna verloor. Dus regelde ik dat de meiden doordeweeks, ondanks school, een dag één op één bij mij logeerden in dat huis. Wat ik leerde? Dat verbinding met je kinderen en dierbaren boven alles gaat. Juist in de diepste dalen moet je soms even uit de situatie stappen. Meebewegen met het gewone ritme is dan geen optie meer. Want er was niets gewoons aan het leven waarin mijn man ernstig ziek was en ons gezin niet meer op één plek bestond. In zo’n periode verschuift alles. Wat eens vanzelfsprekend leek, krijgt een andere waarde. Je kijkt als het ware met een andere bril.
Soms moet je dan de moed hebben om keuzes te maken die tegen de stroom ingaan. Dat betekende voor mij in dit geval: bewust extra ruimte maken voor nabijheid. Wat het mij bracht was diepe en liefdevolle verbinding door alle zorgen heen met hen die mij dierbaar waren. Maar misschien nog belangrijker: wat het onze kinderen bracht. Zij voelden dat nabijheid prioriteit heeft en geen bijzaak is. Als we nu terugkijken, bleken die momenten kurken te zijn waarop we bleven drijven.
Regelmatig ging ik met de meiden iets totaal anders doen. Kozen we voor ontspanning. We stapten soms bewust vanuit de IC-wereld de metro in. We gingen naar de Euromast of deden ’s avonds een wedstrijdje steppen door de gangen van het Erasmus. Dat heeft niets te maken met ‘de kop in het zand steken’, maar met keuzes. Zo ontstaat draagkracht om het vol te kunnen houden. Dit gaat ten diepste over zelfzorg. En het doorgeven daarvan.
Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit de GezinsGids. Bronvermelding: Meerten-Huibers, C.J. van, 2026, Kiezen voor nabijheid, GezinsGids 78 (25): 49. Meer informatie over het gezinsblad de GezinsGids is hier te vinden.